Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2025/2146 K.2025/6642

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkındaki Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.01.2011 tarihli ve 2003/239 Esas, 2011/15 Karar sayılı ilk hükmün, sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.03.2015 tarih ve 2012/17335 Esas, 2015/38439 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek onandığı.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararı ile itiraz üzerine usulden bozulduğu anlaşılmakla sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeden, bozmadan önceki cezadan daha fazla cezaya hükmolunması suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,