Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2025/6589 K.2025/11552

Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2025 tarihli ve 2025/188 Esas, 2025/333 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 13.03.2025 tarihli ve 2025/510 Esas, 2025/2978 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307/4 maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle. Yapılan ön inceleme neticesinde. Antalya

6. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. DİRENME SEBEPLERİ

Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin direnme kararında özetle; sanık hakkında iki ayrı nitelikli yağma suçundan cezalandırılmasına ve değer azlığı hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/6-332 Esas, 2012/21 Karar sayılı kararında.

"Düğünlerde çalgıcılık yaparak geçimlerini sağlayan mağdurlarla iş görüşmek bahanesiyle buluşan sanığın mağdurları ıssız bir yere götürüp darp ettikten sonra önce onlardan kendisine kadın bulmalarını istemesi, mağdurların bulmayacaklarını söylemesi üzerine bu kez mağdur Ş.G.'e hitaben, "1.000 Lira getireceksin, C. benim yanımda kalacak, C.'i sen parayı getirdikten sonra bırakacağım" şeklinde sözler söylemesi, sanığın istediği parayı getirmek için bıraktığı mağdur Ş.'in mağdur C.'in evine giderek olayı anlatmadan paraya ihtiyacı olduğunu söyleyip C.in eşinden bir miktar nakit para ve çeyrek altın alması,

sonrasında sanıkla buluşarak nakit para ile çeyrek altınları vermesi, sanığın bu sırada mağdur Ş.'e, "kalan 500 Lirayı Cuma gününe kadar bul" dedikten sonra o âna kadar hürriyetinden yoksun bıraktığı mağdur C.’i serbest bırakarak yanlarından ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın iradesi baştan itibaren mağdur Ş.den belirli bir miktar para almaya özgülenmiş olup, gerçekleştirdiği fiiller amaçlanan yağma suçuna yönelik olduğundan sanığın eylemleri mağdur adedince değil yalnızca amaçlanan tek yağma suçunu oluşturmaktadır.

Sanığın, mağdur Ş.den istediği parayı getirmesi için mağdur C.’i yanında alıkoyarak hürriyetini kısıtlaması, mağdur Ş.’in istenen parayı mağdur C.’in eşinden olayı anlatmadan alarak getirmesi, sanığın istediği paranın eksik kalan kısmı için mağdur Ş.’e yönelik "kalan 500 Lirayı Cuma gününe kadar bul" dedikten sonra o ana kadar hürriyetinden yoksun bıraktığı mağdur C.'yi serbest bırakarak yanlarından ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın iradesi baştan itibaren mağdur Ş.'den belirli bir miktar para almaya özgülenmiş olup,

gerçekleştirdiği fiiller amaçlanan yağma suçuna yönelik olduğundan sanığın eylemleri mağdur adedince değil yalnızca amaçlanan tek yağma suçunu oluşturmaktadır..." şeklinde kabul edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, sanığın uyuşturucu almak amacıyla, ilk olarak aynı evde yaşayan babası ...'den tehditle para istediği, babasının vermemesi üzerine kısa bir zaman sonra tekrar gelerek aynı evde yaşayan annesi ..., ablası ...'dan tehditle para istemesi üzerine 600,00 TL verdikleri anlaşılmakla, sanığın tek bir alacağı almak için özgülediği iradesinde üç katılan bulunsa da kastın özgülenmesi nedeniyle tek bir yağma suçunu oluşturduğundan, direnme kararının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

2. Suçun konusunu oluşturan 600,00 TL paranın, suç tarihi olan 03.03.2024 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesi uyarınca indirim uygulanmasının hukuka aykırı olmadığı, direnme kararının bu yönden yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2025 tarihli ve 2025/188 Esas, 2025/333 Karar sayılı direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay