Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2022/5423 K.2024/2310

1- İlk derece mahkemesince, eser sözleşmesi uyarınca alacak davasında her ne kadar davacı şirket ... Gıda Tarım İnş. San. ve Tic. Ltd.

Şti.’nin 741.475,62 TL tutarında fatura düzenlendiği ve bu fatura bedeline karşılık 09.04.2015 tarihinde 651.000,00 TL, 04.05.2015 tarihinde 90.500,00 TL olmak üzere toplam 741.500,00 TL banka kanalıyla ödeme yapıldığı, ancak banka dekontlarında belirtilen ödemelerin Tarım ve Kırsal Destekleme Kurumundan ödeme almak için davacı ile anlaşarak girdi çıktı şeklinde yapıldığı, davacı tarafından iddia edilmişse de, söz konusu ödemelerin muvazaalı yapıldığının davacı yanca ispatlanamadığı,

defter kayıtları dışındaki diğer belgelere göre hesaplama yapıldığında davalı ...'nın davacıya 89.705,02 TL fazla ödeme yaptığı, yani davalının alacaklı olduğu tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi tarafından davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine davacı tarafından muvazaalı olarak ödeme yapıldığı ispatlanamadığından, davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.