Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/1879 K.2024/4093

1- İlk derece mahkemesince; taraflar arasında imzalanan sözleşme sorasında seyahat çantalarının davacıya teslim edildiği ve davacı tarafından Tübitak Bursa Laboratuvarı'nda test yapıldıktan sonra davalılara 13/03/2011 tarihli ihtarname çekilerek 15 gün süre verilmek suretiyle test sonuçlarının ihtar edildiği ve ceza ve tazminatlar başlıklı 10. madde hükmünce ödeme yapılmasının istendiği, 30/03/2011 tarih itibariyle temerrüt durumunun gerçekleştiği, akabinde davalı ve davacı tarafından Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2014/1172 E sayılı dosyada alacak ve teminat mektubunun iadesi talepli davaların açıldığı,

ticaret mahkemesi tarafından ihale bedel üzerinden nesafet indirimi yapılarak 352.294,00 Türk Lirası açısından davacı vakfın davasının kabul edildiği ancak taleple bağlı kalınarak 100.000,00 Türk Lirası üzerinden hüküm tesis edildiği, ticaret mahkemesi dosyası kapsamına göre çantalardaki ayıbın kullanıma engel teşkil etmediği,

davalının mevcut ayıplar açısından kasıtlı veya ağır kusurlu olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı bu sebeple sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 126/4. maddesi gereğince eldeki uyuşmazlık açısından zaman aşımı süresinin 5 yıl olarak alınmasının gerektiği, temerrüt tarihi olan 30/03/2011 tarihinden sonraki 5 yıl içinde yani en geç 30/03/2016 tarihinde eldeki davanın açılması gerekirken davanın zaman aşımı süresi dolduktan sonra 27/03/2018 tarihinde açıldığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; temerrüt tarihi olan 30.03.2011 tarihinden itibaren 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğundan davanın reddinin usul ve yasaya uygun olduğunun anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.