Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/2840 K.2024/3802

Davacı vekili; müvekkilleri ile davalı Öğer Otel İşletmeleri Turizm ve Ticaret A.Ş. arasında hizmet sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme gereği olarak davalı şirkete 3 adet çek verildiğini, davalı şirketin hizmeti ifa etmediğini, davalı şirketin sözleşmedeki yükümlülüklerine uymaması halinde çeklerin iade edileceğinin kararlaştırıldığını, ancak tahsil cirosu ile çeklerin davalı bankaya verildiğini ileri sürerek, 3 adet her biri 550.000,00 Türk Lirası toplam 1.650.000.00 Türk Lirası bedelli çeklerden borçlu olmadığının tespiti ve istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

İlk Derece mahkemesince; davacının çekler yönünden davalı Öger Otel İşletmeleri Tur. ve Tic. A.Ş.'ne borçlu olmadığının tespitine, olayların akışına göre davalı şirketin dava konusu çekleri davalı bankaya kredi borcuna karşılık temlik cirosu ile devrettiği, davalı bankanın iyi niyetli hamil olduğu ve kredi borçlusu davalı şirket ile keşideci davacı şirket arasındaki ilişkileri bilebilecek durumda olmadığı,

6102 sayılı TTK 818. maddesinde yer alan yollama ile çeklerde de uygulanması gereken 687. madde hükmünden de anlaşılacağı üzere çek borçlusunun lehtar ile kendi arasında doğrudan doğruya mevcut olan ilişkilere dayanan def'ileri hâmile karşı ileri süremeyeceği, davalı şirketin sözleşme hükümlerini yerine getiremeyecek olması nedeni ile ileri sürülen ödemezlik def'inin davalı bankaya karşı ileri sürülemeyeceği, davalı bankanın kötü niyetli olduğunun ispat edilemediği kanaatine varılmakla davalı banka aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1. Karar tarihinden önce İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 30.05.2019 tarih ve 2016/55 E., 2019/550 K. sayılı ilamıyla davalı şirketin iflasına karar verildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek 14.02.2022 tarihinde kesinleştiği, Bölge Adliye Mahkemesinin 06.03.2024 tarihli geri çevirme kararı üzerine dosyaya gönderilen İflas Dairesi yazılarından tasfiyenin adi tasfiye şeklinde yapıldığı ve iflas idare memurlarının seçildiğinin bildirildiği, ancak ikinci alacaklılar toplantısının yapılıp yapılmadığı hususunda herhangi bir bilginin verilmediği anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece; iflas idaresine müzekkere yazılarak, ikinci alacaklılar toplantısının yapılıp yapılmadığının sorulması, ikinci alacaklılar toplantısı henüz yapılmamış ise İİK'nın 194. maddesi gereğince ikinci alacaklılar toplantısından 10 gün sonrasına kadar davanın durmasına, davaya konu alacak, ikinci alacaklılar toplantısında iflas masasına kayıt ve kabul edilmiş ise, konusu kalmayan davada hüküm tesisine yer olmadığına, alacak kısmen ya da tamamen reddedilmiş ve kayıt kabul davası açılmamış ise asıl ve birleşen davaya kayıt kabul davası olarak devam edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden hükmün re'sen bozulması gerekmiştir.

2. Bozma nedenine göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.