Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2025/605 K.2026/2

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin mülkiyeti TCDD'ye ait taşınmazı akaryakıt ve LPG istasyonu işletmek üzere 2005 yılında kiraladığını, daha sonra bu taşınmaza müvekkili şirketle imzalanan “Açık Alanlar için Ön İzin Sözleşmesi” uyarınca zemin altı çok katlı otopark inşa edildiğini, inşasının tamamlanmasını müteakip, güncellenmiş maliyet bedeli olarak 29.558.167.07 TL ödeme yapıldığını, ancak düzenlenen fatura uyarınca KDV’nin ödenmediğini ileri sürerek, 5.320.470,07 TL tutarındaki KDV alacağının davalıdan temerrüt tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; mülkiyeti müvekkili idareye aitken Maliye Hazinesine devredilen taşınmazdaki çok katlı otopark için TCDD Yönetim Kurulu’nun 21.03.2018 tarih ve 7/57 sayılı kararı ile davacıya mahsuplaşma bedelinin ödenmesine karar verildiğini, ödeme tarihi itibariyle herhangi bir nam altında bedel artışı talebinde bulunmamak kaydıyla ödenmesi hususunda yönetim kurulu kararı alındığını, davacı tarafından 31.03.2021 tarihli dilekçe ve eki taahhütname verildiğini, 21.05.2021 tarihinde davacı firmaya 29.558.167.07 TL ödeme yapıldığını, bedelin ödenmesi öncesi masraf ve giderlere ilişkin bir fatura ibraz edilmediğini,

29.558.167.07 TL ödemenin bir iş, bir menfaat veya mal karşılığında ödenen bir bedel olmayıp davacı firmanın uğradığı zararın tazmini için yapıldığını, tarafların sözleşme aşamasında satış bedeline KDV’nin dahil olup olmadığı konusunda bir kararlaştırmada bulunulmaması durumunda KDV’nin ayrıca istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu KDV'ye dayanak ödemenin dava dışı Maliye Hazinesine devredilen kapalı otoparkın inşaat maliyet bedelinden kaynaklandığı, otoparkın işletilmesi yönünden sözleşmenin ifa imkanının kalmadığı, davacı şirketin yazışmalarda ayrıca KDV talebinin bulunmadığı, davalı tarafın açık şekilde KDV ödemeyi taahhüt etmediği bu nedenlerle KDV'nin yapılan ödeme içinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; düzenlenen faturanın dayanağı işlem bakımından düzenlenmesi zorunlu bir belge olduğunu, davalının mülkiyeti kendisine ait taşınmaz üzerine kira süresince kullanılması şartıyla otopark inşaat ettirmesinin, hukuki açıdan ticari mahiyette olup VUK ve Ticaret Kanunu'nda yer alan kurallara uyulmasının zorunlu olduğunu, fatura konusu işin KDV'ye tabi bir işlem olduğunu,

kira süresince kullanılması şartıyla inşa edilen zemin altı otoparkın inşaatın tamamlanmasını müteakip taşınmazla birlikte Maliye Hazinesi'ne devredilmesi nedeniyle yapılan teslim işleminin KDV konusuna girmekte olup hesaplanacak KDV’nin matrahı da maliyet bedeli karşılığı olarak ödenen bedel olduğunu, maliyet bedeli olan 29.558.167,07 TL'nin KDV dahil tutarı olarak dikkate alınmasının olayın gerçek mahiyetine aykırı olduğu gibi, yasal kayıt ve belgelere göre de mümkün olmadığını, müvekkilinin faturayı vergi dairesine beyan ettiğini, davalı tarafından müvekkiline ödenen maliyet bedeline,

KDV'nin dahil olduğunun kabulü halinde inşaat bedelinin karşılanmamasının söz konusu olacağı beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, açık alanlar için ön izin sözleşmesi gereği yapılan otopark inşaatı maliyet bedelinin KDV’sinin tahsili istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR