Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2012/24368 K.2013/21553

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; Sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ise de;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31/01/2012 gün ve 2011/7-465 Esas, 2012/11 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Yasanın 5/son maddesinde belirtilen toplu kaçakçılık suçunun iki kişi tarafından işlenebileceğinin belirtilmiş olması karşısında, sanığın firari olup yakalanamayan araç şoförü ile birlikte işledikleri fiilden dolayı eylemlerinin toplu kaçakçılık olarak değerlendirilip,

buna göre 4926 sayılı Yasanın 34.maddesinin son fıkrasında öngörülen "Bu maddenin uygulanmasında para cezasına esas alınacak değer gümrük idaresince belirlenen değerdir."düzenlemesindeki "gümrük idaresince" ibaresinin 30.12.2008 gün ve 27096 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 18.09.2008 gün ve 2006/47 Esas, 2008/144 Karar sayılı kararı ile Anayasaya aykırı görülerek iptal edildiği de dikkate alınmak suretiyle,

dava konusu eşya hakkında bilirkişiler tarafından belirlenen Cif değere göre hesaplanan gümrüklenmiş değerin 4.5 katı üzerinden müteselsilen sorumlu olmak üzere ön ödeme önerisinde bulunulup sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek eylem bireysel kaçakçılık olarak nitelendirilip gümrüklenmiş değerin 3 misli üzerinden sanığa ön ödeme tebliğ edilerek, ödeme yapmadığından bahisle yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Mahkemece hükmün gerekçe kısmında yapılan lehe yasa değerlendirmesinde; olaya, suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu ile suç tarihinden sonra 31/03/2007 tarihinde yürürlüğe giren 5607 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun ilgili hükümleri uygulanarak elde edilen sonuçlar birbiriyle karşılaştırıldığında 5607 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu uyarınca verilecek cezanın 5237 sayılı TCK'nun 50.maddesi gereğince adli para cezasına çevrileceği belirtildiği cihetle, sanık hakkında verilen sonuç ceza itibariyle 5607 sayılı yasanın sanık lehine olduğu gözetilmeden yazılı şekilde 4926 sayılı yasaya muhalefetten hüküm kurulması,

3- 4926 sayılı kanunun 4/3.maddesi uyarınca suça konu kaçak eşyanın suç tarihi ve paranın satın alma gücüne göre değerinin hafif olduğu gözetilmeden, normal kabulü ile sanığa fazla para cezası tayini,

4- Dosya kapsamına göre, kaçak eşyanın naklinde kullanılan aracın.....Tur. Seyahat Acentalığı San. Tic. Ltd. Şti adlı kiralama şirketinden kiralandığı ve iyi niyetli üçüncü şahsa ait olduğu gözetilmeden, iadesi yerine müsaderesine hükmolunması,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.10.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Olay tarihinde sanık ...'ın içinde bulunduğu aracı kaza yaptığı, kaza sonrası şöför olan sanığın kaçtığı ve sanık ...'in yaralı olarak hastaneye kaldırıldığı, 27 KF 343 plakalı otomobilde yapılan aramada arka koltuğun üzerinde karton kutular içerisinde 88 adet votka, 66 adet viski, aracın bagaj kısmında ise 33 adet viski, 1 adet cin, 44 arat rakı ve 1323 adet muhtelif renkte kadın iç çamaşırı bulunmuştur.

Sanık savunmasında araca Konya'da benzin istasyonunda Antalaya'ya gittiğini öğrenmesi üzerine yolcu olarak bindiğini, şöförü tanımadığını kaçak eşyalar ile ilgisinin olmadığını söylemiştir.

Şöför ise olay akabinde kaçtığından ifadesi alınamamış ve bilahere kimliği tespit edilmiş ancak bu defa öldüğü belirlenmiştir.

Bu deliller karşısında sanık ...'in savunmasının aksini gösteren başkaca bir delil dosya içinde bulunmamaktadır. Otomobilin içinde bulunan kaçak içkiler ise kutu içinde bulunmaktadır. Şöför olan ...'nun ifadesi alınmadığından sanık ile birlikte hareket ettiklerine veya bireysel hareket ettiklerinin değerlendirilmesinin yapılması mümkün olmadığı halde, Mahalli mahkemece sanığın mahkumiyetini gösteren delillerin nelerden ibaret olduğunu açıklamadan yetersiz gerekçe ile hüküm kurmuştur.

Yukarıda belirttiğim gerekçelerle mahkeme kararının bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma nedenlerine katılmıyorum.