Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/17117 K.2025/8215

Sanık hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2020 tarihli iade yazısı ile 7242 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik nedeniyle lehe değerlendirme yapılmak üzere dosyanın ilk derece mahkemesine iadesine karar verilmesi sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçların sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Suç tarihi 09.03.2015 olan eylem nedeniyle dosya arasında bulunan ve soruşturma aşamasında Gümrük

İdaresi tarafından hesaplanan kaçak eşyaya mahsus tespit varakasında suça konu eşyanın toplam CIF değerinin 175,50 TL, mahkeme aşamasında alınan bilirkişi raporunda ise toplam CIF değerinin 115,83 TL olarak belirlendiği anlaşılmakla suça konu eşya yönünden hesaplanan CIF değerlerine yönelik çelişki giderildikten sonra.

7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5/2. fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulanmasının olanaklı hale geldiği ve sanığa soruşturma aşamasında etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmadığı anlaşılmakla,

suça konu kaçak eşyaların gümrüklenmiş değerleri toplamının iki katı tutarının sanık tarafından kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde 5607 sayılı Kanun'un 5/2. fıkrası uyarınca cezasında yarı oranında indirim yapılacağının ihtar edilmesi ve sonucuna göre sanık hakkında 5607 sayılı Kanun’un 5/2. fıkrasının uygulama şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerekirken, sanığın yanıltılması suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

2.Dairemizce de kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarihli, 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar ve 16.05.2017 tarihli, 2015/7-398 Esas, 2017/272 Karar sayılı kararlarında ayrıntıları belirtildiği gibi; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işleniş yer ve zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler birlikte değerlendirilip,

sanığın eylemlerini bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirip gerçekleştirmedikleri ve haklarında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının tartışılarak belirlenmesi bakımından.

Temyiz incelemesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihlerinin sırasıyla 09.03.2015 ve 14.03.2015, iddianame düzenleme tarihlerinin sırasıyla 13.05.2015 ve 25.05.2015 olduğu, Yapılan Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) sorgulamasında Dairemizin 2021/4343 Esas sırasında kayıtlı bulunan ve aynı gün incelenerek bozulmasına karar verilen Kocaeli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/27 E., 2016/424 K. sırasında kayıtlı dosyada suç tarihinin 04.12.2014, iddianame düzenleme tarihinin ise 02.12.2015 olduğu, Anılan dosyalarda sanığın eylemlerinin benzer mahiyette olduğu dikkate alınarak, anılan dosyaların incelenip, gerektiğinde birleştirilerek,

sanığın bu eylemleri bir suç işleme kararı icrası kapsamında işleyip işlemediği ve hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3.Sanığın tekerrüre esas alınan Körfez 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/203 E., 2008/222 K. sayılı ilâmında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulandığı anlaşılmakla, ikinci kez mükerrir olduğunun tespiti ile cezasının 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.