Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2023/16806 K.2025/6495

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin inanç ve takdirine göre sanığın temyiz itirazlarının reddine ancak; 1. Sanığın Birliğinden izinsiz olarak ayrıldığı göz önüne alındığında eyleminin firar suçu olarak nitelendirilmesi gerekirken suçun Kanuni tanımına uygun düşmeyecek şekilde 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b maddesi uyarınca izin tecavüzü suçundan hüküm kurulması,

2. Sanık hakkında ceza tayin edilirken, suça konu eylemi nedeniyle bozma öncesi adli para cezasına hükmedildiği ve hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği gözetilmeksizin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının göz önüne alınarak önceki hükümde yer alan sonuç cezanın infazına karar verilmemesi,

3. Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, hükümden önce 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile getirilen Kanuni değişikliklerin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.