Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/4534 K.2025/2769

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/18 Esas sayılı dosyasında görülmekte olan yargılamada müvekkiline muhdesatın tespitine yönelik davanın açılması için süre verildiğini, dava konusu 1413 ada 16 parsel sayılı taşınmaz üzerinde çok katlı bir binanın inşa edildiğini, müvekkilinin bu konuda ciddi masraf yaptığını ve muhdesatın müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek taşınmaz üzerindeki binanın mülkiyetinin müvekkili adına tespit edilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın açılmasında hukuki bir yararın bulunmadığını ve dava konusu taşınmazın mülkiyetinin ihtilaflı olması sebebiyle eldeki davaya konu olamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Sorgun 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.05.2023 tarihli ve 2022/425 Esas, 2023/273 Karar sayılı kararındaki “...davalının Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/18 Esas sayılı dosyasıyla davacıya karşı sözleşmenin feshi davası açtığı, bu davada davacının davalıya ait arsa üzerinde bulunan yapıyı kendisi tarafından meydana getirildiğinin tespitini talep ettiği, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davası, kentsel dönüşüm uygulaması ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi ancak istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu,

davacının taşınmaz üzerine yapmış olduğu yapıya ilişkin masrafını sebepsiz zenginleşme kurallarına göre açmış olduğu eda nitelikli bir alacak davası ile talep edebileceği...” gerekçesiyle hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 25.09.2024 tarihli ve 2024/202 Esas, 2024/909 Karar sayılı kararındaki “...tespit davalarının eda davalarının öncüsü olduğu, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde tespit davasının açılmasında hukuki yararın bulunmadığı, hukuki yarar bulunmasının dava şartı olduğu,

hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde dava şartı yokluğu gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesinin gerektiği, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi ancak istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu, incelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere, davacının taşınmazda tam malik olmasına göre delillerin takdirinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı...” gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Taşınmaz üzerindeki binanın müvekkili tarafından tek başına inşa edildiğini, 2. Bu konuda ciddi masrafın yapıldığını, 3. Müvekkilinin inşaat için gerekli olan ruhsatnameleri ilgili belediyeden aldığını, 4. Bu nedenle muhdesatın müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, muhdesatın tespiti istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR