Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/807 K.2025/2718

26.02.2014 tarihli ecrimisil talepli davada, Mahkemece 08.12.2015 tarihinde davanın kabulüne karar verişmiş, davalı vekilinin temyiz talebi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 25.11.2019 tarihli ve 2018/4332 Esas, 2019/10433 Karar sayılı kararıyla karar bozulmuştur.

Bozmaya yönelik Yargıtay İlamından sonra 12.06.2017 ve 05.05.2021 tarihlerinde, birleştirilen davalar davacıları tarafından yine ecrimisil talebiyle açılan davalar ile asıl dava birleştirilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda 04.07.2024 tarihli ve 2020/332 Esas, 2024/861 Karar sayılı kararıyla asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabul- kısmen reddine karar verilmiş, karara karşı davalılar vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinin birinci fıkrasında Bölge Adliye Mahkemelerinin Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin, yine aynı maddenin ikinci fıkrasında ise Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine istinaf yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 427 ile 444. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, yani bu kararlara ilişkin dosyaların Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemeyeceği belirtilmiştir.

Bu durumda 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar, kanun yoluna başvurma tarihi ne olursa olsun, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. ve 444. maddelerindeki temyize ilişkin hükümlere tabi olup, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Başkanlığına gönderilmesi gerekmektedir.

Buna karşılık, 20 Temmuz 2016 tarihinde ve sonrasında verilen temyiz incelemesinden geçmeyen kararlara karşı yasa yoluna gidilmesi halinde ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341-360. maddesindeki istinafa ilişkin hükümlerinin uygulanması için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi zorunludur.

Hemen belirtilmelidir ki, daha önce Yargıtay denetiminden geçen asıl davanın “İstinaf” kanun yoluna tabi olmadığı açıktır. Ne var ki, birleştirilen davalar yönünden ise davalar ile ilgili daha önce Yargıtayın bir denetimi de söz konusu olmadığından, anılan kararların ''İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, davaların birleştirilmekle bağımsız dava olma özelliğini kaybetmedikleri gözetilerek, ''İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılan birleştirilen davaların istinaf incelemesi yapılmak üzere ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi, sonucunda verilen kararın temyiz edilmesi halinde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi (anılan dosyalar temyiz edilmese dahi temyize tabi olan asıl davanın gönderilmesi) için dosyanın Yerel Mahkemesine iadesi gerekmektedir. Yukarıda belirtilen gerekçeler ile dosyanın mahkemesine iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

VII. KARAR