Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12125 K.2023/7075

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 1.500,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan diğer hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Düziçi Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Düziçi Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.04.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezası ve kasten yaralama suçundan 1.500,00 TL adlî para cezası ile mahkûmiyetine; sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 3 ay hapis cezası mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'ün temyiz istemi; eksik ve yetersiz inceleme ile hükümlerin kurulduğuna, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir. 2. Sanık ...'ün temyiz istemi; suçun sübutuna, savunma hakkının kısıtlandığına ve eksik inceleme ile karar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanık ...'ün kızı olan tanık H.A.'nın, olay günü evinin önünde 16 yaşındaki mağdur ile konuşması, sanık ...'un mağdurun kolundan tutarak zorla evine götürmesi, sanık ... ve kardeşi olan sanık ...'ün yumruklarla mağduru darp etmeleri, sanık ...'un mutfaktan aldığı meyve bıçağı ile mağdurun üzerine yürümesi, tanık H.A.'nın araya girmesi ile mağdurun evden çıkması, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden;

1. Sanık ...'ün adli sicil kaydında 16.01.2009 kesinleşme tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması ilamı bulunduğu, hükümde sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesi gerekçesinin "sanığın adli sicil kaydına yansıyan sabıkalı geçmişi, kişilik özellikleri ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat oluşmadığından" şeklinde tartışıldığı anlaşılmakla; Tebliğname'de bu hususta (2) numaralı bendindeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. a. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahtan sayılan bıçak ile ve çocuğa karşı işlemesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahtan sayılan bıçak ile çocuğa karşı gerçekleştirdiği gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bentlerinin uygulanmaması,

c. Sanığa yönelik mağdurdan kaynaklanan haksız bir eylem olmaması karşısında şartları oluşmadığı halde, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Mağdurun anlatımını doğrulayan yaralanmasına ilişkin Adli Muayene Rapor'u, tanıklar H.A. ve Ö.Ş. beyanları ile sanığın inkara dayalı savunması karşısında, sanığın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

C. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanığın, mağduru evde zorla tutarak hürriyetinden yoksun bıraktığı anlaşılmakla; sanık ... hakkında dava zamanaşımı süresi içerisinde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan işlem yapılması mümkün görülmüştür.

1. Sanığa yönelik mağdurdan kaynaklanan haksız bir eylem olmaması karşısında şartları oluşmadığı halde, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Mağdurun anlatımını doğrulayan yaralanmasına ilişkin Adli Muayene Raporu, tanıklar H.A. ve Ö.Ş. beyanları ile sanığın inkara dayalı savunması karşısında, sanığın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

4. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, tekerrüre esas alınan mahkûmiyetinin taksirli suç olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, cezanın yazılı biçimde mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve denetimli serbestliğe karar verilmesi, isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Düziçi Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.04.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, Düziçi Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.04.2016 tarihli kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri konusu hususlar dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

C. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünün (C) bendinde açıklanan nedenle Düziçi Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.04.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin "A numaralı paragrafın 6. bendinin" hükümden çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,