Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12177 K.2023/6371

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 2.240,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında diğer suçlardan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.12.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit ve kasten yaralama suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 22.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.10.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 ay 20 gün hapis, tehdit suçundan 5 ay hapis ve kasten yaralama suçundan hükmolunan 2.240,00 TL adlî para cezalarının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz olunmadan 13.12.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanık hakkında denetim süresi içerisinde, kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle ihbarda bulunulması üzerine İstanbul 22.Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 10.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kurulan hüküm açıklanarak, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 ay 20 gün hapis cezası, tehdit suçundan 5 ay hapis cezası ve kasten yaralama suçundan 2.240,00 TL adlî para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep bildirmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; mağdurenin ... ziyareti için ilesinin yanına gitmesine sinirlenen sanığın olay akşamı mağdureyi eliyle darp etmesi, "seni öldüreceğim, seni boşayacağım" diyerek tehdit etmesi, apartmanın kazan dairesine kilitlemesi, sabah kapıyı açması neticesinde mağdurenin Emniyet birimine giderek şikayetçi olması, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden

1. Mağdurenin anlatımını doğrulayan yaralanmasına ilişkin Adli Muayene Rapor'u ve aşamalarda değişmeyen istikrarlı beyanı ile sanığın inkara dayalı savunması karşısında, sanığın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

C. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamına göre; resmi nikahlı olarak evli olan mağdure ve sanığın olay akşamı 18:00 sıralarında mağdurenin ... ziyareti için ailesinin yanına gitmesi konusuyla ilgili tartıştıkları, sanığın mağdurenin vücudunun çeşitli yerlerine eliyle vurup darp ederek, "seni öldüreceğim, seni boşayacağım" diyerek tehdit ettiği, mağdurenin gözünün şişmesi nedeniyle etrafı göremez olduğu, sanığın mağdureyi apartmanın kazan dairesine kilitleyerek ayrıldığı, sabah sanığın kazan dairesinin kapısını açması neticesinde mağdurenin kurtularak önce ailesinin yanına daha sonra Emniyet birimine giderek şikayetçi olduğu anlaşılmakla;

sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 109/2. maddesi kapsamında cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109/1. maddesi üzerinden tayin edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden Gerekçe bölümünde A bendinde açıklanan nedenle İstanbul 22.Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 10.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,