Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12194 K.2023/6989

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan 3.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında diğer suçlardan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme suçlarından cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan hapis cezasından çevrilmiş 3.000,00 TL adli para cezası, mala zarar verme suçundan ise doğrudan 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; avukat tayin edilmediğine, avukat talebi olduğuna, atılı suçları işlemediğine, müştekilerin rızalarının bulunduğuna, lehe olan maddelerin uygulanmadığına ve sair temyiz nedenlerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın olay günü şikayetçi ...'ın evine rızası dışında girdiği, ev eşyalarına zarar verdiği, sonrasında suç tarihinde resmi nikahlı eşi olan şikayetçi ...'yi zorla köye götürdüğü iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Mala zarar verme suçu yönünden

Hükmün tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçları yönünden

1. Tüm dava dosyası içeriği, şikayetçilerin aşamalardaki tutarlı anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarının unsurlarının oluştuğuna dair kabulde isabetsizlik bulunmadığından, sanığın atılı suçları işlemediğine, müştekilerin rızalarının bulunduğuna yönelik temyiz itirazları yönünden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanığın savunması alınırken müdafii tayin edilmesini isteme hakkı bulunduğunun hatırlatıldığı, sanığın bizzat savunmasını yapacağını beyan ettiği, müdafii talebinde bulunmadığı, yüklenen suçların cezalarının alt sınırları dikkate alındığında zorunlu müdafii tayin edilmesini gerektirecek suçlardan olmadıkları ve savunma hakkının kısıtlanmadığı görüldüğünden, sanığın bu hususa yönelen temyiz itirazı yönünden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Suç tarihinin 18.06.2014 tarihinden önce olması nedeniyle sanığın adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi yönünden yasal engel oluşturmadığı ve mahkeme gerekçesinin yasal olmadığı anlaşılmış ise de, adli sicil kaydında yer alan kasten yaralama suçundan verilen 17.05.2010 kesinleşme tarihli erteli ilamın yasal engel oluşturduğu belirlendiğinden, konut dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmünün uygulanmamasında netice itibariyle isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden ise ceza miktarı dikkate alındığında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 50 nci, 51 inci maddeleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı, her iki suç yönünden de takdiri indirim maddesinin uygulandığı, dosya kapsamına göre jandarma

tarafından telefon ile aranmaları sonucunda şikayetçi ...'nin serbest kaldığı anlaşıldığından etkin pişmanlık hükmünün uygulanma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın lehe hükümlerinin uygulanmadığına dair temyiz itirazı yönünden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Ancak, şikayetçi ... ve sanığın suç tarihinde resmi nikahlı eş oldukları, şikayetçinin evi terk ederek şikayetçi ... ile birlikte yaşamaya başladığı, sanığın bu olayın etkisiyle ve eşini eve geri getirmek amacıyla üzerine atılı eylemleri gerçekleştirdiği anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği düşünülmeden sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Mala zarar verme suçu yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçları yönünden

Gerekçe bölümünde (B-3) bendinde açıklanan nedenle Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükümlerin 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,