Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/13542 K.2023/7011

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.02.2016 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iki kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan iki kez 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suçu işlemediğine, cezanın usulsüz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın olay günü mağdurların ikamet ettiği eve geldiği, bıçak tehdidi ile mağdurları odaya soktuğu, para vermelerini istediği, mağdurların sanığa istediği parayı vermesi üzerine ise evden çıkıp gittiği iddiasına ilişkindir. 2. İstanbul Anadolu 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/183 E., 2015/219 K. Sayılı ilamı ile sanık hakkında 15.04.2015 tarihinde gerçekleştirdiği yağma suçu nedeniyle 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 01.12.2015 tarihli kararı ile hükmün kesinleştiği, suç duyurusu üzerine sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası içeriği, katılanların istikrarlı anlatımları ve İstanbul Anadolu 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/183 E., 2015/219 K. sayılı dava dosyası içeriği değerlendirildiğinde, silahla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna dair kabulde isabetsizlik bulunmamıştır. Ancak sanığın tek bir fiil ile her iki mağdura yönelik olarak gerçekleştirdiği eylem nedeniyle Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince zincirleme suç hükümlerine göre cezalandırılması gerektiği gözetilmeden mağdur sayısınca hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR