Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/13821 K.2023/610

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 06.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanık ... ... hakkında yalan tanıklık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Konya 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli hükmü ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 51 ... maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları gereğince 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir. Sanık kabul etmediğinden hükmün açıklanmasının geri bırakmasına karar verilmemiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, aleyhine tanıklık yaptığı ve fotoğrafını çektiği kişinin katılan olduğu hususunda yanılgıya düştüğüne, suçun taksirli hâli bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın, üvey annesi olan katılan ... ve babası olan ... ... arasındaki boşanma davasında katılan aleyhine yalan tanıklık yaparak atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Katılan ... ile ... ...'in boşanma davalarının görüldüğü Konya 2. Aile Mahkemesinin 2014/269 sayılı dosyasının gerekçeli kararı ile sanığın yalan tanıklık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan 25.11.2014 tarihli duruşma tutanağı dosyada mevcuttur.

3. Konya 2. Aile Mahkemesinin 2014/269 sayılı dava dosyasının 25.11.2014 tarihli duruşma tutanağının incelenmesinde; sanığın katılan ...'i başka bir erkekle el ele gezerken gördüğüne ve fotoğraflarını çektiğine dair yeminli beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır ve sanık mahkeme dosyasına on iki adet fotoğraf da sunmuştur.

4. Tanıklar ... ve eşi ...'un beyanlarına göre; fotoğrafta bulunan kişiler bu kişiler olup; yanlarında bulunan kişiler olan tanık ... ve ... de tanık beyanlarını doğrulamaktadır.

5. Mahkemece sanığın üvey annesi aleyhine ve babası lehine boşanmayı sağlamak için yalan tanıklık suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafiinin sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, fotoğraftaki kişinin katılan olduğu hususunda yanılgıya düştüğüne, suçun taksirli hali bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve Konya 2. Aile Mahkemesinin 2014/269 Esas sayılı dosyası birlikte değerlendirildiğinde; tarafları tanımayan tarafsız tanık beyanlarına göre; fotoğrafların katılana ait olmadığı, sanığın birlikte yaşadığı kişinin katılan olup olmayacağını bilmemesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı ve üvey annesine karşı babası lehine yalan tanıklık suçunu işlediği anlaşılmakla mahkumiyet kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR