Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/16590 K.2023/9026

İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.05.2016 tarihli ve 2015/327 Esas, 2016/266 Karar sayılı kararının, mağdur zorunlu vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen suç tipinde on altı yaşını bitirmeyen çocuğun velayeti kendisine bırakılan annesi veya babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet hakkının koruma altına alınması nedeniyle, atılı suçun mağdurunun velayeti kendisine bırakılan anne veya baba olması karşısında, mağdureye yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı, Mahkemece katılma kararı verilmesinin de bu hak ve yetkiyi vermeyeceği,

Mağdurun, 12.01.2016 tarihli duruşmada, mağdurun babasının ise 03.03.2016 tarihli duruşmada sanıktan şikâyetçi olmadıklarını beyan ettikleri, bu itibarla 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan açılan kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği mağdure zorunlu vekilinin sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı,

hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, mağdurenin zorunlu vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,