Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/19729 K.2023/8994

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin 2 nci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, eksik ve yanlış inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın olay gününden 3 gün önce mağdurenin telefonuna hakaret içeren mesajlar gönderdiği, olay günü de sanığın mağdureyi konuşmak için çağırdığı, evin önüne inen mağdureyi zorla aracına bindirdiği, araçta tartışma başladığı, mağdurenin indirmesini istemesine rağmen sanığın mağdureyi araçtan indirmediği ve araçta birbirlerine vurarak her ikisinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı iddiasına ilişkindir.

IV.GEREKÇE

Mağdurenin aşamalarda alınan istikrarlı beyanları, adli muayene raporu, mesaj tespit tutanağı, 15.08.2013 tarihli tutanak ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mağdureyi zorla aracına bindirdiği, araçta tartışma başladığı, mağdurenin indirmesini istemesine rağmen mağdureyi araçtan indirmediğinin anlaşılması karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR