Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/7594 K.2023/1576

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Büyükçekmece 11.Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli görevsizlik kararı ile dosya Bakırköy 7.Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir. 3. Bakırköy 7.Ağır Ceza Mahkemesinin 03.06.2016 tarihli ve 2015/483 Esas, 2016/152 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 51 ... maddesi 54 ve 58 ... maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ve 500.00 TL adli para cezası cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve hapis cezasının mükkerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi sanığın suç kastının bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve suç vasfına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay, sanığın şikayetçiye ait işyerine giderek 8,00 TL'lik alışveriş karşılığında 200,00 TL sahte para verdiğine, şikayetçinin durumu fark etmesi üzerine kaçarak oradan ayrıldığına, sahte parayı bilerek şikayetçiye verip kullanmak suretiyle müsnet suçu işlediğine ilişkindir. 2. 14.04.2014 tarihli, Türkiye Cumhuriyeti ... raporunda suça konu paranın sahte olup aldatma kabiliyetinin bulunduğu belirtilmiştir. 3. Sanık savunmasında suça konu parayı dolmuşta bir yolcudan para bozdurmak üzere aldığını ve sahte olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Yapılan alışveriş, suça konu sahte paranın miktarı ve sanığın paranın sahte olduğunun anlaşılması üzerine olay yerinden kaçmış olması birlikte değerlendirildiğinde; benzer suçtan geçmiş hükümlülükleri bulunan sanığın suça konu parayı sahte olduğunu bilerek tedavüle sürmek amacıyla hareket ettiği anlaşıldığından Mahkemenin kabul ve uygulaması usul ve yasaya uygun bulunmuştur.

B. Mahkemece, kasten işlenmiş suçlardan tekerrüre esas sabıkası olduğu gözetilerek ve sanığın bir daha suç işlemekten kaçınacağı kanaatine varılmadığı gerekçesiyle sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına yer olmadığı kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. Adli para cezasında taksitlendirmeye ilişkin hükümler uygulanmamış ise de, hükmedilen adli para cezasının miktarı da gözetildiğinde infaz aşamasında Cumhuriyet savcısının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin altıncı fıkrası gereğince taksitlendirme yetkisi bulunduğundan bu husustaki temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

C. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR