Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/8301 K.2023/6183

Sanık ... hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının 13.03.2015 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2.Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nin temyiz isteği, suçu işlemediğine, suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin yeterli delil bulunmadığına, suç kastının bulunmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, olay tarihinde on beş yaşından küçük olup hukuken rızası geçersiz kabul edilen mağdur ...'un rızası ile sanığın arabasına bindiği, sanığın mağduru araba ile gezdirdikten sonra mağdurun isteği üzerine evinin yakınına bıraktığı bu suretle atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Temyiz dilekçesinin içeriğine göre sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...'nin, 15 yaşından küçük olup suç tarihi itibariyle inceleme konusu kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından rızasına itibar edilemeyen mağdurun aracına binmesini istediği, mağdurun araca bindiği ve bir süre sanığın mağduru aracı ile gezdirerek hürriyetini kısıtladığı anlaşılmıştır. Sanığın, mağdurun hürriyetini kısıtladıktan sonra, soruşturma başlamadan önce ve mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın evine götürerek mağduru serbest bıraktığı tespit edilmiştir. Bu sebeple sanık hakkında uygulama şartları oluştuğu halde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR