Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/8359 K.2023/6426

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve hakaret suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2. Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine, hakaret suçundan 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın suçu işlemediğine, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın olay tarihinde resmi nikahlı eşi olan katılan ile 6 aydır fiilen ayrı yaşadığı, olay günü katılanı telefonla arayarak nerede olduğunu sorduğu, mağdurun sanığı bulunduğu yeri söylemesinden kısa süre sonra sanığın katılanın bulunduğu yere gelip ona konuşmak istediğini söylediği, katılanın da sanığın konuşma isteğini kabul edip sanığın arabasına bindiği, katılanın arabaya binmesinden sonra sanığın katılanı tehdit edip, ıssız bir yere götürdüğü, mağdurun fırsatını bulup arabadan inerek kaçmaya çalıştığı ancak sanığın katılanı yakalayıp zorla tekrar araca bindirdiği,

sonrasında katılanın sanığı ikna etmesi üzerine sanığın katılanı evine bırakmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu, sanık ile katılanın ayrı yaşadıkları zaman zarfında muhtelif tarihlerde sanığın katılana kısa mesaj atmak suretiyle hakaret suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve hakaret suçları ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde:

Sanığın eylemini eşine karşı gerçekleştirmesine karşın sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenen temel hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin 3 üncü fıkrasının (e) bendi gereği artırım yapılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, bu beyanlar ile uyumlu doktor raporları, tanık D.C'nin aşamalardaki birbiri ile katılanın olay anlatımı ile uyumlu beyanları, sanığın aşamalardaki savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin sanığın suçu işlemediğine, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna ve saire yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2014/626 Esas, 2016/609 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,