Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/15496 K.2023/10228

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.04.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır. 2. Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan beraat kararı verilmiştir. 3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.04.2019 tarihli kararı ile sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın, mağdura ait kredi kartı bilgilerini ele geçirerek, internet alışveriş siteleri üzerinden bir çok kez harcama yapmak suretiyle atılı suçu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemece, eylem sayısı, yapılan harcama miktarı, suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı göz önünde bulundurularak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü ve 61 inci maddeleri uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası ve aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının tatbiki ile belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden takdiri indirim nedenlerinin uygulanması sırasında, hapis cezasının 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün olarak eksik belirlenmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz itirazı reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2020 tarihli kararında sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 40 günün 5 güne, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ile belirlenen 50 günün 6 güne,

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile belirlenen 41 günün 5 güne ve 52 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20.00 TL'den hükmolunan 820,00 TL adli para cezasının ise 100,00 TL'ye indirilmesi, adli para cezasının miktarı gözetilerek taksitlendirme yapılmasına gerek bulunmadığından,