Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16587 K.2024/1329

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.03.2014 tarihli iddianamesi ile temyizin kapsamına göre sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır 2. Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15.01.2015 tarihli kararı ile, sanıklar hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; sanıklar hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, mahkûmiyete yeterli delillerin dosya kapsamında bulunduğuna, mağdurların rızası hilafına hareket etmedikleri gerekçesiyle beraatlerine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, mağdurların okul bahçesinde oyun oynadıktan sonra evlerine giderken, okul önünde bulunan polis aracı içerisinde polis memuru olan sanıkları yatarken görmeleri üzerine, 155 hattını arayarak polislerin görev yapmadığı yönünde ihbarda bulundukları, sanıkların da ihbarı yapan çocukların mağdurlar olduğunu anlayarak polis aracıyla mağdurların yanına geldikleri, mağdurlardan ...'a yumruk atmak, diğer mağdur ...'ın da yakasından tutup çekiştirmek suretiyle polis otosuna bindirdikleri, diğer mağdur ...'ın olayın etkisiyle korkudan polis otosuna bindiği,

mağdurları araca alan sanıkların bir süre araçla seyir halinde ilerledikleri, araç seyir halinde iken sanık ...'ın, mağdurlar ... ile ...'a yumrukla vurduğu, dolmuş durakları mevkiine geldiklerinde, Adıyaman Emniyet Müdürlüğüne bağlı 2814 ve 2815 kod nolu ekipler tarafından durduruldukları ve bu suretle sanıkların atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Adıyaman Eğitim Araştırma Hastanesinden alınan 09.03.2014 tarihli adli raporlara göre, mağdur ...'un inferior labialde 1 cm'lik yara olduğu, mağdur ...'ın sol el sırtında 5.2 cm'lik abrazyon olduğu ve yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği tespit edilmiştir.

3. CD inceleme tutanağına göre, 9 Mart 2014 tarihinde İMKB Anadolu Lisesine ait güvenlik kamera görüntüleri üzerinde yapılan incelemede, 09.03.2014 günü saat 14:07:34 sıralarında polis ekip otosunun Anadolu lisesi önünde park halinde olduğu, saat 14.18 sıralarında 6 şahsın kamera görüntüsüne girdiği, ekip otosunun yanından geçerek saat 14.19 sıralarında okulun giriş kapısından çıkarak okul bahçesini terk ettikleri saat 14.23 sıralarında ekip otosunun da harekete geçerek okul bahçesini terk ettiği tespitlerine yer verilmiştir.

4. Mağdurların beyanlarına, okulun bahçesinde polis arabası gördüklerini, sanıkların arabanın içinde yarı uzanmış şekilde oturduklarını, daha sonra görevlerini ihmal ettikleri düşüncesiyle polis ekibiyle konuşmadan 155'i aradıklarını, daha sonra eve doğru yürürken okulun bahçesinde görmüş oldukları ekip aracının yanlarına geldiğini ismini polis merkezinde öğrendikleri sanık ...'un mağdur ...'a yumruk attığını, daha sonra aynı kişinin mağdur ...'ın yakasından tutup ekip arabasına koyduğunu, daha sonra caminin oraya götürdüklerini, arabanın içerisinde sanık ...'un vurmaya devam ettiği, polis merkezini kimin aradığını sorduklarını, kendilerinin de korktuklarından dolayı hiçbirşey söylemediklerini, daha sonra olay yerine başka polis ekiplerinin geldiğini beyan ettikleri anlaşılmıştır.

5. Sanıkların hazırlık aşamasındaki beyanlarından özetle, mağdur ...'a yumruk atılmadığını ve Ali'nin yakasından tutupta araca bindirme olayı olmadığını, usulüne uygun araca binmeleri konusunda davet ettiklerini, arabanın içerisinde de her iki şahsa da herhangi bir darp olayı olmadığını, iftira atıldığını, suçlamaları kabul etmediklerini ve;

6. Sanık ... ile sanık ...'ın yargılama aşamasındaki beyanlarında, mağdurların tartıştıklarını gördüklerini, kimlik sorup araca binmelerini istediklerini ancak araca binme konusunda direndikleri için aralarında kısa süreli bir itişme olduğunu, kesinlikle şahıslara vurma olayı olmadığını, mağdurların araç içerisinde kıyafetlerini yırtmaya çalıştıklarını, mağdur ...'un yüzünü tırmaladığı için yüzündeki sivilcesinin kanadığını, sanık ... 'un vurmadığını, kendilerini ihbar eden kişilerin bu kişiler olduklarını tesadüfen öğrendiklerini beyan ettikleri anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgular bölümünde belirtilen hususlara, mağdurların aşamalardaki istikrarlı anlatımları karşısında sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik kaçamaklı savunmalarına , adli raporlara ve olay tutanaklarına göre, 155 hattını arayarak polislerin görev yapmadığı yönünde ihbarda bulunan kişilerin mağdurlar olduğunu anlayan sanık ...

Tolonbike'nin kullandığı, diğer sanık ...'ın içerisinde bulunduğu polis aracıyla, mağdurların yanına geldikleri, sanık ...'un mağdur ...'a yumruk atmak ve diğer mağdur ...'nin de yakasından tutup çekiştirmek suretiyle polis otosuna bindirdikleri, mağdur ... ise olayın etkisiyle polis otosuna bindiği ve sanıkların mağdurları yaklaşık 5-10 dk süreyle araçla gezdirdikleri ve bu suretle alıkoydukları anlaşılan olayda, sanıkların sabit olan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) ve (d) bentleri,

43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkûmiyetlerine karar verilmesi yerine delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatlerine karar verilmiş olması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR