Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16921 K.2024/748

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2012 tarihli iddianamesi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2 Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir. 3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi'nin, 10.03.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; aynı eylemin ikinci defa cezalandırıldığına, farklı neviden fikri içtima gereğince bu suçtan cezalandırılmaması gerektiğine, salt mağdurun soyut iddiası dışında herhangi bir delil bulunmadığına, Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/189 Esas sayılı dosyasında cinsel saldırıya yönelik tartışılan deliller ile mağdur ve müştekilerin soyut beyanlarına dayanılarak hüküm kurulduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 26.09.2011 tarihli 2010/189 Esas, 2011/201 Karar sayılı ilamında yapılan ihbar üzerine açılan davada, suç tarihinde 14 yaşında olan mağdureyi, üvey babası olan sanığın ormanlık arazilere götürmek suretiyle birden fazla kez cinsel amaçla hürriyetini tahdit ettiği iddiasına ilişkindir. 2. Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 26.09.2011 tarihli , 2010/189 Esas ve 2011/201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yapılan yargılamada mahkumiyetine karar verilmiş, verilen karar Yargıtay 14.Ceza Dairesinin 20.11.2012 tarihli, 2012/11403 Esas, 2012/11618 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek onanması suretiyle kesinleşmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/189 Esas sayılı dosyasında cinsel saldırıya yönelik tartışılan deliller, mağdur çocuk, müştekiler ve dinlenen tanık beyanları gözetilerek sanığın tamir atölyesi ve ormanlık alanlarda mağdure çocuğa yönelik üzerine atılı tehdit ile hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediği sabit olduğu gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesinin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olaylar olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 10.03.2020 tarihli kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci

maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,