Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/314 K.2023/10066

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. İnebolu Cumhuriyet Başsavcılığının 18.10.2015 tarihli iddianamesi ile, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talep olunmuştur. 2. İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2016 tarihli kararı ile sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, katılan beyanlarının soyut olduğuna ve suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, işyeri eski çalışanı olan ve fazladan yapılan ödemeyi iade etmeden işyerine gelmeyi bırakan katılanı, ensesinden tutarak ve boğazına sarılarak işyerine götürdükten sonra, ensesinden tutmaya devam ettiği katılana tokat atarak işyerini terk etmesine engel olduğu ve katılanın arkadaşlarının müdahalesi sonucu, katılanı serbest bıraktığı iddiasına ilişkindir.

2. 04.08.2015 tarihli olay tutanağı ile, katılanın boyun bölgesinde kızarıklık, sağ elde yanıkla uyumlu lezyon ve sol köprücük kemiği altında sıyrık tarifi bulunan katılana ait aynı tarihli doktor raporu dosyada mevcuttur.

3. Sanık savunmasında, borcunu ödemediği ve işe gelmediği için katılanla konuştuğunu beyan ederek atılı suçlamayı inkar etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılan aşamalarda istikrarla, patronu olan sanıktan aldığı 200,00 TL parayı ödememesi ve bu parayı aldıktan sonra işe gelmemesi nedeniyle, sanığın olay günü kendisini görüp, ensesinden tutarak işyerine götürdüğünü, boğazından tutarak işyerinde tokat attığından dolayı işyerinden ayrılamadığını, sanığın itmesi sonucu elinin fırına değerek yandığını, arkadaşları olan tanıklar N.G ve N.G'nin gelmesi ve paranın bir kısmını sanığa vermeyi teklif etmeleri sonrasında, oradan ayrıldıklarını beyan etmiştir.

2. Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, katılan beyanını doğrulayan tanıklar N.G ve N.G'nin beyanları ve doktor raporu, soruşturma aşamasında ifade vermekten imtina eden tanıklar F.Ş. ve Ş.Ç'nin sanığın çalışanı olması ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, katılana fazladan yaptığı ödemenin iade olmaması üzerine, cebirle işyerine getirdiği katılanı, işyerinde de ense ve boğazından tutup tokatlamak suretiyle hürriyetinden yoksun kıldığı ve tanıklar N.G ve N.G. tarafından durumun farkedilmesi üzerine,

sanığın katılanı serbest bıraktığı anlaşılan olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2014/14-710 Esas, 2015/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere sanığın, mağduru hürriyetinden yoksun kılmayı sağlamak amacına yönelik basit yaralama eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen cebir içerisinde kalması ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına engel oluşturmadığı gözetilmeden,

mağduru soruşturma başlamadan serbest bırakan sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Sanığın atılı suçu, katılanın kendisinden haksız menfaat temin etmesinin yarattığı öfke ile işlediği anlaşıldığından, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereği haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetli görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesinin birinci fıkrası ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,