Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/6970 K.2023/2122

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karacasu Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Karacasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz istemi suçun sabit olduğuna, sanığın katılanların taşınmazlarından kısmende olsa yararlanmalarına engel olduğuna, tanıklardan bir kısmının beyanlarına itibar edilip katılanların eşlerinin beyanlarına tanık olarak itibar edilmemesinin yasaya ve uygulamaya aykırı olduğuna, katılan ...'in evi kiralamak istediği kiracıların beyanlarına itibar edilmemesinin yasaya aykırı olduğuna, sanığın katılanların konutlarına girmesini engellediğine ve bunu birden fazla kez yaptığına, katılan ...'na çatının anahtarını vermeyerek evinin tadilatına engel olduğuna, katılan ...'nin evine alıcı olarak gelen kişiden para isteyerek satışı engelleyerek zarara uğrattığına vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanığın katılan ...'nin satın almış olduğu dairenin bulunduğu apartmanın giriş kapısının anahtarını değiştirip anahtarı katılan ... Çetintepeye vermeyerek katılanın dairesini kullanmasını engellediği, 2014 yılı Ağustos Eylül aylarında apartmanda dairesi bulunan katılan ...'nun sanıktan çatının anahtarını istemesi üzerine çatının anahtarını vermeyerek hakkı olmayan yere tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşamasında kolluk olay yerinde inceleme yapmış, 25.08.2015 tarihli tutanakta suça konu binanın zemin kat ve üzerinde bulunan üç kattan oluştuğu zemin kısmının dükkan olup boş olduğu cam ve çerçevenin takılı olmadığı bu boş alandan binaya giriş yapılabildiği, binanın Cemal Paşa Caddesi üzerinde bulunan demir kapısının olduğu kapının kilitinin bulunduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, katılanların evlerinin kullanımını engelleyecek şekilde hareket etmediği bu yönde kastının da bulunmadığı sanık savunması, tanık ile katılan beyanları ve tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşılmakla ilk derece mahkemesinin vermiş olduğu beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karacasu Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.03.2016 tarihli kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,