KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2022/5136 E., 2024/1790 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Şubat 2024
- İncelenen kararın mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2021/340 E., 2022/277 K.
- Suç
- Parada sahtecilik
- Hüküm
- Mahkûmiyet
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
548 kelime·3 dk okuma·5 bölüm
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2014 tarihli iddianamesiyle sanığın parada sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.09.2015 tarihli kararıyla parada sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.
3. Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 16.06.2021 tarihli kararıyla, ''hüküm tarihinde başka suçtan Seydikemer-Eşen T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olarak bulunan ve kendiliğinden duruşmaya gelme olanağı bulunmayan, sorgusu sırasında duruşmalarda bulunmaktan bağışık tutulma hakkı hatırlatılmayan ve bu yönde talebi de bulunmayan sanığın hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı son oturumda hazır bulundurulması veya SEGBİS sisteminde hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması
suretiyle CMK.nın 196. maddesine aykırı davranılması'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiş, mahkemesince bozma ilamına uyularak ve sanığın yeniden beyanı alınarak yapılan yargılama sonunda sanığın parada sahtecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz talebi; suç konusu paranın sahte olduğunun bilinmemesi halinde suçun işlenemeyeceğine, mahkemece bu hususun araştırılmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edildiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1.04.09.2014 tarihli olay tutanağına göre Antalya İlinde devriye görevi ifa eden kolluk görevlileri durumundan şüphelendikleri sanığı durdurmuş, yaptıkları kimlik kontrolünde sanığın başka suçlardan arandığını tespit etmiş, üzerinden çıkan paranın sayılması esnasında beş adet 50,00 TL'nin seri numaralarının aynı olduğunun anlaşılmış olması üzerine oluşan şüphe nedeniyle paralara el konulmuştur. Ele geçen 5 adet 50,00 TL'nin sahte ve aldatma kabiliyetini haiz olduğuna ilişkin ilgili alınan Türkiye Cumhuriyeti ... Sahte Banknot İnceleme ve Değerlendirme Raporu dosyada mevcuttur.
2. Sanık olayla ilgili aşamalarda alınan beyanlarında alkol alırken tanıştığı Hakan isimli açık kimlik bilgilerini bilmediği bir şahıstan parayı harçlık olarak aldığını, sahte olduğunu daha sonradan anladığını ve belki uyuşturucu alırım düşüncesiyle parayı muhafaza ettiğini belirtmiş, bozmadan sonraki beyanlarında ise parayı uyuşturucu satın aldığı kişiden para üzeri olarak aldığını ve sahte olduğunu bilmediğini savunmuştur.
IV. GEREKÇE
1.Kolluk görevlilerince yapılan rutin kontroller sırasında üzerinde beş adet sahte 50,00 TL yakalanan sanığın olayla ilgili tüm aşamalarda farklı beyanlarda bulunduğu, sanığın ilk beyanında ikrara dönük savunmalarını sonradan değiştirdiği anlaşılmakla, dosya kapsamındaki tüm delillere göre sahte paraları piyasaya sürme amacıyla taşıdığı anlaşılan sanığın inkara yönelik savunmalarına itibar edilemeyeceğinden atılı parada sahtecilik suçunu işlediği kabul edilmiştir.
2. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
V. KARAR
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2022/5136, K. 2024/1790, 27 Şubat 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama