Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/107 K.2023/5013

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

1.Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 06.05.2013 tarihli iddianamesi sanığın hürriyeti yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Sanık hakkında Burdur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli kararıyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmesine karar verilmiştir.

3.Burdur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 20.05.2021 tarihli kararıyla "...sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması..." gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma üzerine, Burdur 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2022 tarihli kararıyla sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmesine karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, ek savunma hakkı verilmediğine, mağdurun çelişkili beyanlarından başka mahkumiyete yeterli delil olmadığına, mağdurdan şikayetçi olması nedeniyle olaya kendisini sonradan olaya dahil ettiğine yöneliktir.

III.OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığa ait 980 TL paranın çalınması ve bu parayı mağdurun çaldığı duyumu üzerine sanığın öncelikle mağduru yaralaması, akabinde temyiz dışı sanıklarla mağduru zorla araca bindirerek çöp alanı olarak tabir edilen yere götürüp darp ettiği iddiasına ilişkindir.

IV.GEREKÇE

1.Sanık ...'ın suça konu olaydan 20-25 gün öncesinde çalıştığı iş yerinde çantasından parasının çalınması olayı ile ilgili olarak H.Ç. adlı şahsın parasını ...'ın çaldığını söylemesi üzerine mağdur ...'ı sorumlu tuttuğu, olay günü de gece saatlerinde iş yerine dönerken boş bir arazide alkol almakta olan mağduru gördüğü, konuyu konuşmak üzere yanına gittiği, burada taraflar arasında tartışma çıktığı ve sanık ile mağdurun birbirlerini darp edip ayrıldıkları, bu olaydan birkaç saat sonra ise sanık ...'ın temyiz dışı sanıklarla beraber mağduru zorla araçlarına bindirip çöp alanı adlı yere götürerek darp ettiği anlaşılmıştır.

2.Mağdur ifadesi, sanık savunmaları, mağdura ait doktor raporu ve tüm dava dosyası kapsamından, sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu anlaşılmış olup mahkemenin kararında hukuka aykırılık tespit edilmemiş ve sanığın mağdurun çelişkili beyanlarından başka mahkumiyete yeterli delil olmadığına, mağdurdan şikayetçi olması nedeniyle olaya kendisini sonradan olaya dahil ettiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Sanık ...'ın İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinde 17.12.2014 tarihinde talimatla alınan savunmasında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrası (b) bendi uyarınca ek savunma hakkı verildiği tespit edilmiş olduğundan, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilerek dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımlarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V.KARAR