Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2137 K.2023/7758

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmiştir. 3. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 14.03.2022 tarihli ve 2019/6819 Esas, 2022/4294 Karar sayılı ilamı ile "...üzerine atılı cebir tehdit ve hile kullanarak cinsel amaçlı kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu işlediği ancak bilahare soruşturma başlamadan mağduru kendiliğinden bıraktığı anlaşılan sanığın mahkumiyeti yerine yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Mudanya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiği anlaşıldığından hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin beşinci fıkrasının uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılan mağdur ile olay öncesinde tanışan sanığın olay günü katılanı telefonla arayıp yanına çağırdıktan sonra katılan istememesine rağmen tehdit edip, tekme atarak zorla motosikletine bindirerek barakaların olduğu yere götürdüğü, burada katılandan kendisi ile cinsel ilişkide bulunmasını istediği, katılanın ise kabul etmediği, bir süre sanığın katılanı orada tuttuğu, sonrasında katılanın sanığın yanından ayrıldığı, bu suretle sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, mağdurun anlatımları ile uyumlu doktor raporları, HTS kayıtları ile tüm dava dosyası kapsamına göre sanığın, olay tarihinde 18 yaşından küçük olan katılan ...'yi zorla motosikletine bindirip hürriyetini kısıtlayarak barakalara götürdüğü, orada katılandan kendisi ile cinsel ilişkide bulunmasını istediği, katılanın kabul etmediği, katılana kendisi ile cinsel ilişkide bulunması konusunda ısrar ettiği, bir süre sonra katılanın bir fırsatını bulup sanığın yanından ayrıldığı, sanığın katılanın gitmesine engel olmadığı anlaşılmıştır.

Bu şekilde gerçekleşen somut olayda, sanığın katılanın hürriyetini cebir ve tehdit kullanarak cinsel amaçla kısıtladıktan sonra, katılanın şahsına zararı dokunmadan ve soruşturma başlamadan önce katılanın yanından ayrılmasına engel olmamak suretiyle onu serbest bıraktığı tespit edilmiştir.

Bu tespite göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ve etkin pişmanlık hükümlerinin düzenlendiği aynı Kanun'un 110 uncu maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR