Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4833 K.2024/202

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 106 ncı maddesinin birinci fıkrası;

sanık ... hakkında kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca dava açılmıştır. 2. İstanbul Anadolu

24. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2014 tarihli kararı ile sanık ... hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen hapis cezalarının 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine,

sanık ... ve Tarık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir. 3. İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2014 tarihli kararının sanık ... müdafii, sanık ... ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 13.01.2022 tarihli kararı ile sanıkların eyleminin bir bütün olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu halde ayrıca kasten yaralama ve tehdit suçlarından da hükümler kurulması, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları birlikte uygulanarak kademeli uygulama yapılması, birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve kazanılmış hak nedeniyle sanıkların 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiilerinin temyiz isteği. 1. Atılı suçun sübut bulmadığına, 2. Eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, 3. Lehe hükümlerin uygulanmadığına, uygulanmama gerekçesinin de belirtilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların cebir kullanmak suretiyle silahla mağduru hürriyetinden alıkoydukları iddiasına ilişkindir.

2. Mağdurun soruşturma aşamasında beyanında, olay günü eski erkek arkadaşı olan sanık ... ve onun arkadaşı olan sanık ...'in kendisini bıçak ve av tüfeği ile korkutarak bir araca bindirdiklerini, araç içerisinde sanık ...'ın kendisini kastederek diğer sanık ...'e "kanka şunu tepeye kaldıralım, yeterli malzememiz var kafasına sıkalım" şeklinde tehditte bulunduğunu ve araç içerisinde yumruk atarak darp ettiğini, bir süre sonra polis memurlarının aracı durdurduklarını, bu şekilde kurtulduğunu ifade ettiği, kovuşturma aşamasında mağdurun önceki beyanlarının doğru olmadığını,

olayın kızgınlığı nedeniyle o şekilde ifade verdiğini beyan ettiği belirlenmiştir.

3. 12.12.2012 tarihli tutanak ile bir bayanın silah doğrultulmak suretiyle zorla bir araca bindirilerek kaçırıldığı yönündeki anons üzerine bahse konu aracın kolluk ekipleri tarafından durdurulmak istendiği sırada aracın ihtara uymayıp kaçmaya devam ettiği, aracın takip sonucu yakalandığı, araçta yapılan kontrolde araç bagaj kısmında bir adet pompalı tüfek, sağ ön paspas üzerinde bir adet döner bıçağının ele geçirildiği belirlenmiştir. 4. a.

İstanbul Kartal Yavuz Selim Devlet Hastanesinin 12.12.2012 tarihli raporu ile mağdurun burnunda yüzeysel sıyrık, sol avuç içinde yüzeysel sıyrık, çenede her iki tarafta ağrı, boyunda yüzeysel sıyrık bulunduğu, Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 07.08.2014 tarihli raporu ile mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olduğu, b.

Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 13.12.2012 tarihli raporu ile boyun sağ tarafta 4x0.1 cm.lik epidermal laserasyon, burun ucunda 0.3x0.1 cm.lik epidermal laserasyon, sol avuç içinde 0.2 cm.lik dermaabrazyon olduğu, boyun sağ tarafında ve burun ucunda tespit edilen lezyonların yara özellikleri itibarı ile bıçakla olabileceği gibi tırnak ile de olabileceğinin belirtildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik. Sanıklara tayin olunan cezanın miktarı gözetildiğinde, 5237 sayılı Kanun'un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinde düzenlenen lehe hükümlerin uygulanmadığına ve uygulanmama gerekçesinin gösterilmediğine ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir. B. Diğer Yönlerden

1. Mağdurun soruşturma aşamasındaki ayrıntılı anlatımı, bu anlatımı destekleyen kolluk tutanağı, doktor raporları ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, mağdurun sanıklar tarafından birlikte cebir uygulanmak suretiyle ve silahla hürriyetinden alıkonulduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son hükmü uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezalarının 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezaların 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak belirlenmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçenin (B) bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu

24. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2023 tarihli kararına yönelik sanıklar müdafiilerinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının dördüncü paragrafında yer alan "... sanıkların neticeten 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına," ibaresinin çıkarılarak yerine "sanıkların cezasının 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infazına," ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak,