Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/12321 K.2025/1380

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle;

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.01.2019 tarihli ve 2017/438 Esas, 2019/22 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2313 Sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanunu’nun (2313 sayılı Kanun) 23. maddesinin 1.cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62. maddesi ve 53. maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. İstinaf Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

11. Ceza Dairesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/1485 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusu.

2313 sayılı Kanun'un 23/5-1.cümlesinde 694 sayılı KHK ile yapılan değişiklikle hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da hükmedilmesi gerekse de aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından eleştirilmekle yetinilerek, istinaf başvurusunu 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin ve münhasıran kendi ihtiyacı için izinsiz kenevir ekme suçundan daha az ceza verilmesi yerine daha ağır cezaya hükmedilmesinin bozulması gerektiğine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dava dosyası kapsamına göre, suça konu hint kenevirlerini sanığın yetiştirdiği iddiasına ilişkin olarak.

2313 sayılı Kanun'un 23/5-1.cümlesinde, 694 sayılı KHK ile yapılan değişiklikle hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da hükmedilmesi ibaresi eklenmiş ve bu hüküm 01.02.2018 tarihli ve 7078 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle aynen kabul edilerek kanunlaşmış olduğundan, suç tarihi itibariyle sanık hakkında adli para cezasına hükmedilemeyeceğinden Bölge Adliye Mahkemesince yapılan eleştiri yerinde görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda eleştirinin yerinde olmaması dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

11. Ceza Dairesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2019/517 Esas, 2020/1485 Karar sayılı kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır