Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/12534 K.2024/3533

Başsavcılığının 12.02.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası,dördüncü fıkrasının (b) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesi, 63 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. B. İzmir

8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2015/72 Esas, 2015/116 Karar sayılı kararı ile değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi, 53 üncü maddesi, 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar itiraz edilmeksizin 15.05.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

C.Sanığın 30.11.2017 tarihli eylemi nedeni ile İzmir 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2017 tarih, 2017/717 Esas 2017/761 Karar sayılı kararının ihbarı ile dosya yeniden ele alınarak İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2019/96 Esas, 2019/121 Karar sayılı kararı hüküm açıklanarak 5237 sayılı Kanun 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir. D.

Kararın sanık tarafından istinaf edilmesi ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2019/2598 Esas, 2021/348 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince sanık müdafii olmadan sanık savunması alınarak hüküm kurulduğu anlaşılmakla bozulmasına karar verilmiştir. E. Bozma kararı üzerine İzmir

8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/72 Esas, 2022/111 Karar sayılı kararı ile değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmiştir. F. Kararın Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/1816 Esas, 2022/4745 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunlukları uygulanmasına ancak 07.05.2015 tarihi kararının aleyhe istinaf talebi bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfında hataya düşülerek uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın uyuşturucu maddeyi başkasına satma devir veya tedarik etme hususunda herhangi bir davranış içine girdiğinin tespit edilemediği, sanığın savunmasını aksini gösterir cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Somut olayın işleniş ve özellikleri ele geçen madde miktarı, uyuşturucu maddenin bir kısmının satışa hazır 41 fişek halinde bulunması ve aynı poşette toplu halde uyuşturucu maddenin bulunması, zabıt mümzilerinin ifadelerine göre sanığın elinde poşet olduğu halde kolluk kuvvetlerini gördüğünde sergilediği davranış şekli, sanığın aşamalardaki savunmasında içici olduğunu,

uyuşturucu maddeyi çöpe atacağını başka bir zulaya taşımakta olduğunu ifade eden çelişkili beyanları birlikte değerlendirildiğinde eyleminin uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu oluşturduğu kabul edilmekle birlikte istinaf bozması öncesinde hükmü istinaf edenin sıfatına göre oluşan kazanılmış hak dikkate alınmak suretiyle sonuç ceza miktarının indirilmesi gerektiği gözetilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, aşağıdaki husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Gerekçeli kararda takdiren alt sınırdan hüküm kurulduğu belirtilerek, hüküm fıkrasında hapis cezası alt sınırdan belirlenmiş ise de, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince adli para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu, 15.08.2017 tarihli Kanun Hükmünde Kararname'nin 137 nci maddesi ile 1.000 gün olarak değiştirildiği gözetilmeksizin temel adli para cezasının 1.000 gün olarak belirlenmesinin hukuka aykırı olduğu, değerlendirilmiş; ancak bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/1816 Esas, 2022/4745 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322'nci maddesi gereği hükmün.

Hüküm fıkrasının üçüncü paragrafında yer alan “1000”, "833", ve “16.660,00” ibarelerinin çıkarılarak yerlerine sırasıyla “5”, “4” ve “80 TL” ibarelerinin yazılması, Suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi