Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/16939 K.2024/5141

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı ( 5271 sayılı Kanun) maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.02.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri gereğince cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Sungurlu Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 03.12.2019 tarihli ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 21.09.2023 tarihli ilamı ile, hüküm tarihinde başka suçtan kapalı cezaevinde bulunan sanığın yokluğunda hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 03.12.2019 tarihli onama ilamının kaldırılarak hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine Sungurlu Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, beraat etmesi gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına, müdafi tayin edilmesi gerektiğine ve sair temyiz nedenlerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın kız arkadaş ile tanıştıracağı bahanesi ile olay günü katılan ile buluşmak istediği, katılanın kendisini bir kız ile tanıştıracağı düşüncesiyle sanığın teklifini kabul ettiği ve birlikte Kömler Yolu Mevkine geldikleri, burada sanığın katılanın boynunu kemer ile sıkarak zorla cinsel ilişkiye girdiği, bu sırada görüntüleri cep telefonuna kaydettiği, görüntüleri yayacağı tehdidi ile katılandan para istediği iddiasına ilişkindir.

2.Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2013 tarih, 2011/32 Esas, 2013/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan 14 yıl hapis cezası; şantaj suçundan ise 2 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün 18.06.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası içeriği, Dairemiz bozma ilamı kapsamı, Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2013 tarih, 2011/32 Esas, 2013/3 Karar sayılı dosya içeriği, katılanın aşamalardaki istikrarlı anlatımları birlikte değerlendirildiğinde; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna dair kabulde isabetsizlik bulunmamış ve yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrasına göre alt sınırı 5 yılın üzerinde olan suçlar için zorunlu müdafi tayin edilmesinin gerekli olduğu ve sanığa isnat edilen suçun bu kapsamda yer almadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yönünden hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR