Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/17194 K.2024/4110

Yaş küçüklüğü nedeniyle mağdur çocuğa atanan zorunlu vekilin davaya katılma ve kurulan hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği Cumhuriyet Savcısının hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İncesu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 269 uncu maddesinin ikinci fıkrası, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 267 nci maddesinin dördüncü fıkrası yollamasıyla aynı Kanun' un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (f) bendi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İncesu Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarih ve 2016/41 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği; sanığın, iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması gerektiğine, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. 2. Mağdur vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, çalıntı cep telefonunu, kardeşi olan mağdur ...' tan aldığını beyan ederek mağdur hakkında soruşturma başlatılmasına sebep olmak suretiyle iftira suçunu ve mağdur hakkında başlatılan soruşturmada, yakalama kararına istinaden mağdurun adliyeye getirilmesi ve ifadesinin alınması sebebiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A.Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede.

Kovuşturma aşamasında şikayetçi olarak kamu davasına katılmayan mağdura, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilinin 5271 sayılı Kanun’un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşılmakla, zorunlu vekilin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. B.

Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi yönünden yapılan incelemede. Dava dosyası içeriği, sanığın savunmaları, olayın kolluğa intikal şekli ve dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde ilk derece mahkemesi kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet Savcısının, sanığın, iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması gerektiğine, beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A.Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden, Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle İncesu Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarih ve 2016/41 Esas, 2016/395 Karar sayılı kararına yönelik mağdur vekilinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.