Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/464 K.2024/6088

Güveni kötüye kullanma suçundan İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi kararının ise kesin nitelikte olması nedeniyle temyiz edilemeyecek kararlardan olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.11.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira ve güveni kötüye kullanma suçlarından dava açılmıştır. 2. İstanbul

17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; güveni kötüye kullanma suçundan aynı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 1 yıl hapis ve 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 09.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün kaldırılmasına, hüküm fıkrasına sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine, ibaresi eklenmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine, güveni kötüye kullanmak suçu yönünden ise istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

4. Sanığın her iki suçtan kurulan hükmü temyiz etmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11.12.2023 tarihli ek kararı ile güveni kötüye kullanma suçundan verilen kararın kesin nitelikte olduğundan sanığın temyiz talebinin 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın asıl karara yönelik temyiz isteği; iftira ve güveni kötüye kullanma suçlarından verilen cezaları kabul etmediğine, isnat edilen suçu işlemediğine ilişkindir. 2. Sanığın ek karara yönelik temyiz isteği; kararın yerinde olmadığına, yeterli delil bulunmadığına, suçu işlemediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. İftira suçu yönünden asıl karara yönelik temyiz isteği yönünden. Sanık hakkında verilen beraat kararına yönelik temyizin kapsamı dikkate alındığında, sanığın hükmü temyiz etmesinde hukuki yararı bulunmadığı anlaşılmıştır. B. Güveni kötüye kullanma suçundan verilen ek karara yönelik temyiz isteği yönünden, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan;

“... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

A. İftira Suçu Yönünden, Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle, sanığın temyiz isteğinin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Güveni Kötüye Kullanma Suçu Yönünden, Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 11.12.2023 tarihli ve 2022/377 Esas, 2023/1171 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi