Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/11225 K.2025/10806

Yapılan ön inceleme neticesinde Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.09.2025 tarihli ve 2018/319 Esas, 2018/374 Ek Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü: Sanık ve müdafinin yüzüne karşı verilen Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli kararının kanun yolu bilgilerine ilişkin son kısmında, "kararın okunup açıklanmasından/tebliğinden itibaren" şeklinde yazılmak suretiyle kanun yoluna başvurusu süresinin başlangıcı konusunda sanık ve müdafinin yanıltıldığı gibi, mahkemesince sanık ve müdafiine ayrıca bir tebligat da yapılmadığı,

sonrasında ise sanık müdafinin 28.08.2018 tarihinde, adli tatil içerisinde hükme yönelik temyiz dilekçesi verdiği, Sanık müdafinin 5271 sayılı Kanun'un 273/1. maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süreden sonra kararı istinaf ettiği gerekçesiyle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 25.12.2019 tarihli ve 2018/2258 Esas, 2019/1520 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 279/1-b maddesi uyarınca reddine karar verildiği, bu karara yönelik sanık tarafından yapılan itirazın ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 04.02.2020 tarihli ve 2020/17 Değişik iş sayılı kararı ile reddine karar verildiği,

Sanığın 07.08.2025 tarihli dilekçesi temyiz talebinde bulunması üzerine, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.09.2025 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği ve 16.09.2025 tarihli dilekçesi ile sanığın temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, A) Anayasanın 40/2. maddesi 5271 sayılı Kanun'un 34/2, 232/6 ve 263. maddeleri gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, ilk derece Mahkemesi kararının kanun yolu bilgilerine ilişkin son kısmında,

"kararın okunup açıklanmasından/tebliğinden itibaren" şeklinde yazılması suretiyle kanun yoluna başvurusu süresinin başlangıcı hususunda yanılgı oluşturulduğu, B) Sanık ve müdafinin yüzüne karşı 17.07.2018 tarihinde verilen hükmün adli tatil içerisinde, sanık müdafii tarafından 28.08.2018 tarihinde istinaf edildiği, 5271 sayılı Kanun'un 331/4. maddesinde düzenlenen.

"Adli tatile rastlayan süreler işlemez" şeklindeki hüküm ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.11.2013 tarihli ve 2013/2-72 Esas, 2012/524 Karar sayılı kararı dikkate alındığında; adli tatilde sürelerin işlemeyeceği, temyiz süresinin adlî tatilin bitiminden itibaren başlayacağı, buna göre adli tatilin bitmeden istinaf dilekçesini sunan sanık müdafinin temyiz isteminin süresinde olduğu nazara alındığında, Sanık müdafinin istinaf talebinin açıklanan sebeplerle süresinde olduğunun kabulü gerektiği,

ancak Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 25.12.2019 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 279/1-b maddesi uyarınca reddine karar verildiği, bu karara yönelik sanık tarafından yapılan itirazın ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 04.02.2020 tarihli kararı ile reddine karar verilmesi karşısında, bu kararların ve bu kararlara ilişkin verilen ek kararların temyizi kabil nitelikte kararlar olmadığı anlaşılmakla, Sanık hakkında Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.09.2025 tarihli ve 2018/319 Esas, 2018/374 Ek Karar sayılı kararın temyizi mümkün bulunmadığından,