Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2024/91 K.2025/4863

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Ek 4. maddesi kapsamında yapılan kadastro çalışmaları sırasında Mersin ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında buluna dava konusu 101 ada 10 parsel sayılı 4.562,60 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesinde 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2/b maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmaz üzerinde bulunan kargir binaların 2005 yılından beri ...'ın kullanımında olduğu şerhi tesis edilerek Maliye Hazinesi adına tespit edilmiştir.

Davacı vekili; çekişmeli taşınmazın müvekkilinin kullanımında olduğu iddiası ile dava konusu taşınmazın davacı adına tapuya kayıt ve tescilini bu mümkün olmazsa beyanlar hanesine davacının şerh edilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu taşınmaz üzerinde davacının zilyet sıfatıyla kullanımının olduğu ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmiş; hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davacı vekilince bu kez temyiz yoluna başvurulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369/1. maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371. maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.