Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/11773 K.2023/39

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul (Kapatılan) 65. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/177 Esas, 2015/681 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

Reşit olmayanla cinsel ilişki ve kasten yaralama suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası, aynı Kanun'un 86 ıncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri 1. Mağdurun ölümüyle bir ilgisinin bulunmadığına, 2. Kendisinin %40 raporlu ve rahatsız olduğuna, mağdurun da psikolojik sorunları olduğuna, 3. Üzerine atılı suçlamaların asılsız olduğuna ve suçlamaları kabul etmediğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın 03.03.2014 tarihinden yaklaşık olarak 2 ay önce telefonda mağdure ile tanıştıkları, daha sonra mesajlaşmaya başladıkları, bu görüşmeler esnasında taraflar arasında duygusal anlamda bir yakınlaşma oluştuğu, bu bağlamda sanığın 2014 yılının şubat ayının başlarında, akrabası O.H.'den evinin anahtarını alarak evde kimsenin bulunmadığı bir zamanda mağdureyi yanına alarak Turgutlu ilçesinde bulunan eve götürdüğü, burada mağdurenin rızası ile cinsel ilişkiye girdiği,

2014 yılının şubat ayının sonlarına doğru yine sanık ile mağdurenin sanığın ikametinin yanında bulunan ve kiralık olan boş daireye giderek burada ikinci kez mağdurenin isteği ile cinsel ilşkiye girdikleri, bu şekilde görüşmeye devam eden mağdure ile sanığın 03.03.2014 tarihinde birlikte anlaşarak Turgutlu ilçesinden otobüsle İstanbula geldikleri, mağdurenin kendisine soğuk tavırlar sergilemesi nedeniyle ve Turgutluya dönmek istediğini iletmesi nedeniyle aralarında anlaşmazlık çıktığını ve mağdurenin kendisini terk ederek yanından uzaklaştığını,

bu şekilde sahilde mağdurenin kendisini terk etmesi karşısında önce İzmit'e akrabalarının yanına gittiğini daha sonra da memleketi olan Turgutlu'ya geri döndüğü, 03.03.2014 tarihinden bu yana evden ayrılan ve kayıp şahıs olarak aranan mağdure ...'nun 04.03.2014 tarihinde Fatih ilçesi Ayvansaray iskelesi açıklarında cesedi bulunan ve 01.12.2014 tarihinde öz babası ... tarafından Adli Tıp Kurumunda teşhis edilen şahıs olduğunun tespit edilmesi üzerine sanığın ikrarı göz önüne alınarak 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ölen mağdureye yönelik eylemleri 5237 sayılı Kanun'un 104 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kaldığı kabul edilen sanık hakkında, kayden 23.01.1997 doğumlu olup, suç tarihi itibariyle on beş yaşından büyük olan mağdurenin, kişiye sıkı sıkıya bağlı olup mirasçılar tarafından kullanılması mümkün olmayan şikayet hakkının, ölüm nedeniyle mağdure tarafından kullanılmadığı, bu nedenle usulüne uygun bir şikayet bulunmadığından sanık hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı Kanun'un 73 ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince düşürülmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul (Kapatılan) 65. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/177 Esas, 2015/681 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,