Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/4943 K.2023/4766

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Çorum Cumhuriyet Başsavcılığının 02.12.2013 tarihli, 2013/4135 Esas sayılı iddianamesiyle, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.11.2014 tarihli, 2013/183 Esas, 2014/225 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Sanığın ikrarına rağmen hakkında lehe hükümler uygulanmadığına ve dilekçesinde belirttiği diğer sebeplere yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde on dört yaşı içerisinde bulunan mağdurenin yolda ailesi ile birlikte yürüdüğü esnada sanığın eliyle mağdurenin göğsünü sıktığı, olay sonrası mağdure hakkında düzenlenen doktor raporunda mağdurenin sol göğsünde yaklaşık 1x1 cm.'lik hafif kızarıklık olduğunun tespit edildiği, bu yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek mahiyet ve derecede olduğu, sanığın üzerine atılı suçu ikrar ettiği, eylemin basit cinsel istismar boyutunda kaldığı gerekçesiyle 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi yasal düzenlemenin sanık lehine olduğunun değerlendirildiği, mağdurenin ailesinin yanında bulunduğu sırada suçun işlenmesi,

eylem nedeniyle mağdurenin sol göğsünde basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması, ruh sağlığı bozulmasa da olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının olumsuz yönde etkilenmesi karşısında suçun işleniş biçimi ve meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek takdiren alt sınırdan uzaklaşıldığı,

ailesiyle birlikte yürüdüğü sırada küçük mağdureye yönelik basit cinsel istismar suçunu işleyen sanığın soruşturma aşamasında kollukta vermiş olduğu 20.10.2013 tarihli ifadesinde "Alkol aldığımda bayanlara karşı cinsel anlamda zaaf duyuyorum" şeklinde beyanda bulunması karşısında olumsuz kişiliği ile fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları dikkate alınarak hakkında takdiri incirim nedenlerinin uygulanmamasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteğinin İncelenmesinde

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Tüm dosya içeriğine göre, sanığın olay günü on dört yaşı içerisinde bulunan mağdureye karşı gerçekleştirdiği eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Tebliğnamedeki Görüş Yönünden

Sanığın katılana yönelik eylemi nedeniyle aldırılan raporun 5271 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi uyarınca Cumhuriyet savcısının delil toplama yetkisi kapsamında olduğu, ayrıca raporun dosya

kapsamındaki tek delil olmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun'un 76 ve 206 ncı maddelerine atıfta bulunularak katılan hakkında aldırılan raporda açık rızanın bulunmaması nedenine dayalı bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.11.2014 tarihli, 2013/183 Esas, 2014/225 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, farklı gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,