Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5728 K.2023/4939

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2014 tarihli ve 2012/412 Esas, 2014/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin soyut iddialarından başka delil bulunmadığına, mağdurenin alınan doktor raporunda kızlığının bozulmadığı, kronik livataya delalet edilebilecek herhangi bir bulguya rastlanmadığına, mağdurenin annesi ile mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, mağdurenin bir başkası ile cinsel ilişki yaşama ve bu durumu sanığın üstüne atma ihtimalinin bulunduğuna ve sanığın beraati gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Hükmün usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İddia, sanık savunması, katılan beyanları, mağdurenin doğum raporu, 19.11.2012 tarihinde Çocuk İzlem Merkezinde düzenlenen cinsel muayene raporu, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Adli Kurulunca düzenlenen 26.09.2013 tarih ve 2709 rapor nolu rapor, ... Uz Çocuk Hastanesi ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 23.11.2012 tarih ve 277 sayılı psikiyatrik muayene raporu, 23.11.2012 tarihli bilirkişi raporu, emanet makbuzu, nüfus ve adli sicil kayıtları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde;

Katılan mağdurenin suç tarihinde on beş yaşından küçük olduğu, mağdure ile sanığın arkadaş oldukları, 2012 yılı Ağustos ayının ortalarında sanık ile mağdurenin birlikte mağdurenin ikamet ettiği eve gittikleri, evde bir süre oturup öpüştükleri daha sonra mağdure ve sanığın soyunarak vajinal yoldan ilişkiye girdikleri, daha sonra sanığın evden ayrıldığı,

bu olaydan yaklaşık bir hafta kadar sonra da sanık ile mağdurenin, mağdurenin ikamet ettiği evde tekrar buluştukları, sanığın mağdure ile ilişkiye girme teklifinde bulunduğu mağdurenin hamile kalma endişesi ile vajinal yoldan ilişkiye girmeyi kabul etmediği bunun üzerine mağdure ile sanığın anal yoldan ilişkiye girdikleri, 15.11.2012 günü sanık ile mağdurenin, mağdurenin ikamet ettiği eve geldikleri, sanığın mağdure ile ilişkiye girme teklifinde bulunduğu, mağdurenin kabul etmediği bu sırada mağdurenin hareketlerinden şüphelenen annesi katılan ...'un evde saklanıp olanları izlediği daha sonra sanığı uygunsuz vaziyette gördüğü,

bunu farkeden sanığın evden kaçtığı, sanığın bu suretle bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı mağdureye yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu değişik zamanlarda birden fazla kez işlediği anlaşıldığından; eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Mağdure hakkında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Adli Kurulunca düzenlenen 26.09.2013 tarih ve 2709 rapor nolu raporunda mağdurenin ruh sağlığının olumsuz etkilendiği ancak ruh sağlığının bozulmadığının bildirildiği, söz konusu raporun Adli Tıp Uzmanı ve Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları uzmanlarından oluşturulan beş kişilik heyet tarafından düzenlenmiş olması karşısında hükme esas alınmasının gerektiği anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanması yoluna gidilmemiştir.

Her ne kadar sanık alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini savunmuş ise de; sanığın savunmasının kendisini suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik olduğu, suç tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdurenin iffetini ortaya koyarak sanığa iftira atması için herhangi bir neden bulunmadığı,

mağdurenin annesi olan katılan ... ne kadar şikayetten vazgeçtiğini belirten dilekçe ibraz etmiş ise de katılan ...'un soruşturma aşamasında alınan beyanında, kendisinin evde saklandığı sırada sanığın tamamen çıplak vaziyette ve kızı mağdurenin de altının çıplak vaziyette olarak saklandığı yatak odasına geldiklerini ve sanığın kızı olan mağdureye anal yoldan cinsel istismarda bulunmak isterken yakaladığını beyan ettiği, katılanın sanığa iftira atması için herhangi bir neden bulunmadığı, atılı suçun niteliği gereği tanık bulunmasının beklenemeyeceği, sanığın mağdurenin de yaşadığı evde uygunsuz vaziyette yakalanmış olması,

mağdurenin ruh sağlığının bozulmamış olmasına rağmen ruh sağlığında etkilenmenin bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olup Mahkemece bu yönde tam vicdani kanı oluştuğundan suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik savunmaya itibar edilmemiş ve sanığın cezalandırılmasına dair hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2014 tarihli ve 2012/412 Esas, 2014/140 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,