Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/5858 K.2023/4792

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/192 Esas, 2015/51 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve cinsel taciz suçlarından yapılan yargılama neticesinde cinsel taciz suçundan 6545 sayılı Kanun'la değişiklik öncesi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın mağdurenin eline para verirken değmesi kadar olağan bir şey olmadığına, bu hususta tanık bulunmadığına, yazılan pusula nedeni ile alt hadden uzaklaşmanın doğru olmadığına, elini değdirme ve pusula yazmanın birleştirilerek 43 üncü maddenin uygulanması ile 62 nci maddenin uygulanmamasının hatalı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Sanığın cinsel istismar suçundan cezalandırılması gerektiğine, sanığın servis şoförü olup mağdureyi okula getirip götürdüğüne, aralarında hizmet ilişkisi olduğundan eksik ceza tayin edildiğine ve diğer hususlara ilişkidir.

III. GEREKÇE

1. Çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı açılan dava hakkında, dava zamanaşımı süresi içerisinde Mahkemesince her zaman karar verilebileceği mümkün görülmüştür.

2. Sanığın kabul edilen yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 105 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 03.03.2015 tarihli mahkumiyet hükmü olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

4. Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle Tebliğname'de yer alan onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/192 Esas, 2015/51 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,