Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2021/8661 K.2023/6046

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli ve 2011/143 Esas, 2015/204 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.03.2019 tarihli ve 14-2015/330993 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Suç tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdurenin beyanlarının hükme esas alınması gerektiğine, Mahkemesince mağdurenin kovuşturma aşamasında beyanı alınmadan hüküm kurulmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocuğun atılı suçları işlediğinin sabit olması karşısında kurulan beraat hükmünün hukuka aykırı olduğuna, Mahkemesince mağdurenin kovuşturma aşamasında beyanı alınmadan hüküm kurulmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde yetiştirme yurdunda kalmakta olan ve kayda göre on dört yaşında bulunan mağdurenin arkadaşı tanık ... ile birlikte yurttan kaçarak 29.07.2008 günü Taksim'e gittikleri ve anılan mahalde tanık ... ile tanışıp bir süre adı geçene ait ikamette konakladıkları, suç tarihinde mağdure ile tanıkların suça sürüklenen çocuğun diskjokey olarak çalışmakta olduğu eğlence mekanına giderek geçirdikleri zaman zarfında suça sürüklenen çocuk ile arkadaşları tanıklar ... ve ... ile tanıştıkları,

gecenin ilerleyen vakitlerinde adı geçenlerin hep birlikte anılan mahalden ayrılarak tanıklar ... ve ...'in ara sıra konakladıkları ikamete gittikleri ve bir süre sohbet edip alkol tükettikten sonra suça sürüklenen çocuğun mağdure ile rızası dışında cinsel ilişki yaşadığı,

anılan gece adı geçenlerin ikamette konaklayıp ertesi gün ikametten ayrıldıkları ve birkaç gün sonra mağdurenin suça sürüklenen çocuk ile karşılaşması üzerine suça sürüklenen çocuğun, mağdureyi çalıştığı iş yerine götürerek dinlenme odasında adı geçenin rızası hilafına cinsel ilişkide bulunduğu iddiasıyla görülmekte olan yargılama neticesinde Mahkemesince suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki inkara dayalı savunmaları, tanık anlatımları, mağdurenin anatomik bakire olduğuna dair adli rapor ve tüm dosya kapsamı itibariyle suça sürüklenen çocuğun atılı suçları işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dosyadaki nüfus kaydında 16.09.1990 olarak belirtilen tescile göre suç tarihinde on yedi yaşı içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında yargılama konusu eylemlerden çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu için lehe olduğu anlaşılan suç tarihinde yürürlükteki haliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine

göre, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu için 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ve 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 10 yıllık olağan zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü; aynı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin suça sürüklenen çocuğun 22.12.2008 tarihinde yapılan sorgu işlemi olduğu, anılan tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 10 yıllık olağan zamanaşımı süresinin geçmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli ve 2011/143 Esas, 2015/204 Karar sayılı kararına yönelik mağdure vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,