Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/16223 K.2023/2706

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

Dairemizin 2021/22810 Esasında kayıtlı dosyayla iş bu dosya arasında bağlantılı olduğu ve birlikte inceleme yapılması gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.04.2019 tarihli ve 2019/86 Esas, 2019/179 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 inci maddesinin ikinci ve üçüncü (c) fıkraları 5237 sayılı Kanun'un 35 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin, 01.11.2019 tarihli ve 2019/2146 Esas, 2019/156 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun vekalet ücreti yönünden düzelterek esastan reddine karar verilmiştir. 3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

14. Ceza Dairesinin 06.04.2021 tarihli ve 2020/4422 Esas, 2021/2762 Karar sayılı kararı ile özetle sanığın olay günü evde soyunduktan sonra annesi şikayetçiye yönelik herhangi bir fiziksel teması olmaksızın kendi cinsel organını tutarak "Hadi gel yatağa" şeklinde söylemde bulunmaktan ibaret eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilerek ilk derece mahkemesince karar verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli ve 2021/182 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararı ile sanığın, cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle sanığın olay anında uyuşturucu madde tesiri altında kendini bilmez halde olduğuna, karşısındaki kişinin annesi olduğunu ayırt edemez halde olduğuna, suç işleme kastının bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece ''Sanığın anne ve babası ile aynı binada altlı üstlü oturduğu, eşinden boşandığı, yalnız yaşadığı, uyuşturucu madde bağımlısı olduğu sabıkasında uyuşturucu madde kullanmak suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının bulunduğu, uyuşturucu kullandığı sırada kaldığı alt katın yanmasına neden olduğu bu nedenle üst katta annesi ve babası ile birlikte ikamet etmeye devam ettiği, 12.09.2019 tarihinden yaklaşık 15 gün önce gündüz saatlerinde sanığın evde uyuşturucu madde kullandığı,

aldığı uyuşturucu maddenin etkisiyle üzerindeki pantolonu çıkartıp sıyırarak annesi olan mağdura fiziksel teması olmaksızın kendi cinsel organını tutarak, soyunarak, yatağa gel dediği, bu sırada evde olan ve sanığın bu halini gören babası tanık M.

G.'ün kolluğa vermek amacıyla olayın başında sanığın fotoğrafını çektiği, araya girerek sanığın eylemine devam etmesini engellediği, sanığın mahkememizin kesinleşen kararındaki diğer eylemleri gerçekleştirmesi üzerine mağdur ... tanığın karakola gidip şikayetçi oldukları, sanığın annesine karşı cinsel taciz suçunu işlediği'' şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.12.2021 tarihli ve 2021/182 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İzmir