Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/2732 K.2024/5924

Dairemize gönderildiği belirlenmekle. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının.

5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme taleplerinin, hükmedilen ceza miktarlarına göre 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ

SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102/1-1. cümle, 102/3-b, 43, 53 ve 63. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.02.2022 tarihli ve 2021/84 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında mağdureye karşı cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102/1. maddesi kapsamında kalıp, aynı Kanun'un 102/3-b maddesinin yasal unsurlarının oluşmadığı ve mağdurların şikâyetlerinden vazgeçtikleri anlaşılmakla 5237 sayılı Kanun'un 73/4. ve 5271 sayılı Kanun'u 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki davaların DÜŞMESİNE dair karar verilmiş, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin 08.02.2023 tarihli ve 2022/688 Esas, 2023/197 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısı, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 102/1, 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliyesi Mahkemesi 15. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/5366 Esas, 2023/5094 Karar sayılı kararı ile "5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında kalan cinsel saldırı suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu,

mağdure Merve'nin 27.05.2021 tarihinde Mahkemeye ibraz edip aynı günlü duruşma beyanında içeriğini tekrar ettiği dilekçesi ile sanık hakkındaki şikayetten vazgeçtiği nazara alındığında, şikayetten vazgeçmeden vazgeçmenin mümkün olmadığı gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur." nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2- b bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 07.01.2024 tarihli ve 2023/1942 Esas, 2024/71 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile 5237 sayılı Kanun’un 102/1, 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiilerinin Temyiz İstemi Mağdure Merve, şikâyetten vazgeçme dilekçesini Mahkemeye vermesinin ardından, İzmir

4. Ağır Ceza Mahkemesindeki 27.05.2021 tarihli duruşmada şikâyetçi olmadığını Mahkeme huzurunda da beyan ettiğine, duruşma öncesinde Avukat ...'nun sanığın avukatı olduğunu bildiğini açıkça beyan ettiğine, mağdure beyanının sanık avukatı tarafından fesada uğratılmadığına, mağdurenin sanığın kendisini hiç aramadığını beyan ettiğine, ne sanığın ne de sanık yakınlarının mağdureyi arayıp baskı kurmalarının söz konusu olmadığına, mağdurenin evine gittikleri mağdure ve annesi tarafından iddia edilmişse de, eve gitme olayının şikâyetten vazgeçmeden 1,5 yıl sonra olduğunun anlaşıldığına, İstinaf Mahkemesinin olayların tarihlerini karıştırarak,

sanki vazgeçme dilekçesi öncesi müvekkil ve ailesinin ... ve ailesi üzerinde baskı kurduğunu kabul ettiğine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun esasen bir irade beyanı olan şikâyetten vazgeçme ve yapılmış şikâyetin geri alınması, dönülemez nitelikteki yargılama işlemlerinden olduğunu belirttiğine, suçun manevi unsuru oluşmadığına, Yargıtay'ın yerleşmiş içtihatlarına göre sanığın üzerine atılı suçun cinsel saldırı değil, olsa olsa sarkıntılık boyutunda kaldığının kabulünün gerektiğine, soyut iddia dışında delil bulunmadığına, şikâyetten vazgeçmeden dönme hukuken mümkün olmadığına, düşme kararı verilmesi gerektiğine,

sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Alt sınırdan ceza tayin edildiğine, üst hadden ceza verilmesi gerektiğine, 5237 sayılı Kanun'un 102/3-b maddesi kapsamında artırım yapılması gerektiğine, katılan Bakanlık vekiline vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkemenin direnme kararı, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 12.09.2023 tarihli ve 2023/5366 Esas, 2023/5094 Karar sayılı bozma kararındaki gerekçeyle yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR