Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/313 K.2024/3052

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

- OLAY VE OLGULAR 1. Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2011 tarihli ve 2011/890 numaralı iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, beşinci fıkrası gereğince cezalandırılması isteğiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2020 tarihli ve 2019/534 Esas, 2020/352 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri fıkrası uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair kararının katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 03.11.2021 tarihli ve 2021/19957 Esas, 2021/8829 Karar sayılı kararı ile mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, iddiaları desteklemeyen tanık ifadeleri, intikalden sekiz gün sonra düzenlenen genital muayene raporu ve tüm dosya içeriği nazara alındığında; sanığın anılan suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2021 tarihli ve 14-2020/118733 sayılı itiraznamesi ile bozma kararı kaldırılarak İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2020 tarihli ve 2019/534 Esas, 2020/352 Karar sayılı kararının onanmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 03.11.2021 tarihli ve 2021/19957 Esas, 2021/8829 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir. 3. Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 15.06.2022 tarihli ve 2021/29024 Esas, 2022/6133 Karar sayılı kararı ile Dairenin bozma ilamı usul ve kanuna uygun görülüp, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.05.2023 tarihli ve 2022/9-399 Esas, 2023/264 Karar sayılı Kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir. 5. İstanbul Anadolu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2023 tarihli ve 2023/447 Esas, 2023/610 Karar sayılı kararı ile sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yargılamanın uzun sürmesi nedeniyle mağdurenin baskı altında olması nedeniyle şikayetten vazgeçtiğine, söz konusu suçun delil elde etmek imkanı kısıtlı olan suçlardan olması nedeniyle mağdurenin aşamalarda değişmeyen, birbiriyle uyumlu ve samimi beyanları ile beyanları destekleyen somut deliller esas alınarak sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu