Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/5695 K.2024/9614

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Kırklareli

1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair verilen hükmün katılan mağdure vekili, sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kununu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.

Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemleri Mağdure ile babası arasında 2005 yılından beri süregelen husumet bulunduğuna ve bunun tüm dosya kapsamından anlaşıldığına, mağdurenin babasını üvey annesinden ayırmak için iftira attığına, tanık beyanlarından da mağdurenin hem babasına hem de amcasına iftira attığının anlaşıldığına, yaşadığı hayat itibari ile küçük yaştan beri evden kaçan ve erkek arkadaşları ile birlikte kalan, anne ve babası küçük yaşta ayrılmış bir çocuğun sadece bu olay nedeni ile ruh sağlığının bozulduğunu tespit etmenin mümkün olmadığına,

savcılık makamının da sanık ile şikayetçi ve mağdure arasında husumet olduğunu belirtmesine rağmen Mahkemenin bu hususu dikkate almadığına, mağdurenin iddia ettiği olaydan itibaren 5 sene boyunca şikayetçi olmayıp yaşamadığı hiçbir tecrübe kalmadığına, sanığın cezalandırılması için yeterli delil olmadığı halde verilen mahkumiyet kararının yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. B.

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanığa üst sınırdan ceza verilmesi ve takdiri indirim maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, mağdure hakkında tanzim edilen rapor, savunma ve tüm dosya kapsamına göre. İlk Derece Mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkumiyet kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

20. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, Başkan Vekili ... ve Üye ...'un muhalefeti ve oy çokluğuyla BOZULMASINA, Bozma sebebine göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesinin ilgili yerlere en seri şekilde bildirilmesi için müzekkere yazılmasına, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Kırklareli

1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY Olayın intikal şekli, mağdurenin babası ile aynı evde yaşamadığı dönemde olayı kuzeni Yakup'a anlatması üzerine ortaya çıkması, mağdurun aşamalardaki tutarlı beyanlarında bahsettiği, olay gecesi kardeşinin rahatsızlığı nedeni ile üvey annesinin ve kardeşinin evde olmadıkları hususunun tanık olarak dinlenen Nedime tarafından doğrulanmış olması,

mağdurun babası ile yaşadığı sürede aralarındaki anlaşmazlıkların, babasına böyle bir iftira atmasını gerektirecek nitelikte olmaması nedeniyle, sanık hakkında verilen mahkumiyet kararına karşı temyiz incelemesinde bu kararın onanması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.