Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2024/6286 K.2024/11099

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Suçun çocuğun cinsel istismarı suçu kapsamında kaldığına, sanığın alt hadden cezalandırılmasının yerinde olmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. B.

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Dosya kapsamında yaşı küçük çocuk ve bu çocuğu yönlendirdiği çok net bir şekilde görülen annenin ifadelerine itibar edilerek hüküm kurulmasının hatalı olduğuna, verilen beyanların hayatın olağan akışına uygun olmadığına, tanık anlatımlarıyla şahısların yalan beyanda bulunduklarının net bir şekilde ortada olduğuna, soyut beyanlarla hüküm kurulmasının hatalı olduğuna, katılan mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, "canım acıdı" diye bir beyanının bulunmadığına, katılan mağdure ve ailesinin sanık hakkında birçok iftirasının mevcut olduğuna, şüpheden sanığın yararlanacağına,

tanıkların huzurda dinlenmesi gerektiğine, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve temyiz dilekçesindeki diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak.

İlk Derece Mahkemesince 19.09.2023 tarihli bozma ilamına göre lehe kanunun değerlendirilmesi yapılırken mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu dikkate alınarak sanığın lehine olan 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-1. cümlesi uyarınca hüküm kurulması ve hüküm tarihi itibariyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) kapsamında kaldığı gözetilerek aynı Kanun'un 321 ve 326/son fıkraları uygulanması gerekirken,

hüküm gerekçesinde lehe kanun değerlendirmesinde karışıklık oluşturacak şekilde 6763 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103/1-a yollamasıyla aynı Kanun'un 103/1-3. cümlesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR