Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2012/38005 K.2014/30205

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait işyerinde alt işverenlerin ve son olarak davalı şirketin işçisi olarak temizlik işinde çalışıp emekli olduğunu ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili, davacı ile müvekkili kurum arasında imzalanmış bir sözleşmenin bulunmadığını, dolayısı ile talep edilen alacakların ödeme yükümlülüğünün davalı kuruma ait olmayıp diğer davalı firma üzerinde olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili ise, davacının tüm çalışmasından sorumlu olmadıklarını, kendilerinde 1/02/2004- 31/12/2011 arası çalıştığını ve emekli olduğunu, yıllık izinlerini kullandığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının aralarında asıl-alt işveren ilişkisi bulunan davalılar ile dava dışı O.. A.Ş. adlı firmada asgari ücretle çalıştığı ve emeklilik nedeniyle işten ayrıldığı bakiye kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarına hak kazanacağı, alacaklardan davalıların birlikte sorumlu olduğu, gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı dava dilekçesinde yıllık izin ücreti alacağı ile ilgili "çalıştığım sürece ilk 4 yıl 7 gün daha sonraki yıllarda ise 14 gün yıllık izin kullandım" şeklinde beyanda bulunmuş olup bu beyan davacıyı bağlar. Mahkemece, bu hususa dikkat etmeksizin hesaplama yapan rapora itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: