KÜNYE
Danıştay 10. Daire Başkanlığı 2016/2718 E., 2021/4272 K.·T.C. Danıştay Onuncu Daire
- Karar tarihi
- 27 Eylül 2021
- Esas No
- 2016/2718
- Karar No
- 2021/4272
- Temyiz eden (davacı)
- …
- Vekili
- Av. …
- Karşı taraf (davalı)
- … Bakanlığı / …
- Vekili
- Av. …
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma·5 bölüm
İstemin_konusu
28/12/2013 tarihinde Kilis ili, ..Hudut Karakol Komutanlığında görev yapan askerlerin Türkiye-Suriye sınır hattı 168 nolu nöbet kulübesinin bulunduğu yerde Kilis 2. Hudut Tabur Komutanlığı emrindeki askeri personelin davacının bindiği araca ateş etmesi sonrası yaralanması olayında, davalı idare personelinin kusurlu davrandığı, bu kusur nedeniyle mağduriyetinin bulunduğu ileri sürülerek 40.000,00 TL manevi 1.000,00 TL maddi olmak üzere toplam 41.000,00 TL tazminatın yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesi istemiyle açılan dava sonucunda, … İdare Mahkemesince davanın reddi yolunda verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararın temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
TEMYİZ_EDENİN_İDDİALARI : Davacı tarafından, kendisini yaralayan askeri personel hakkında verilen beraat kararının idarenin olayda hizmet kusurunun bulunmadığı anlamına gelmeyeceği belirtilerek İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI_TARAFIN_SAVUNMASI : Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HAKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Danıştay 10. Daire, E. 2016/2718, K. 2021/4272, 27 Eylül 2021 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama