Danıştay 3. Daire E.2023/8873 K.2025/55

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010 yılında alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirdiğinden bahisle sözü edilen faturalara dayalı indirimlerin reddi suretiyle sonraki yıla devreden indirilebilecek katma değer vergisinin azaltıldığı da gözetilerek yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2010 yılının Şubat, Mart, Nisan, Haziran ve 2011 yılının Mart dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin, davacının kanuni temsilcisinin ikamet adresinde, çalışanına tebliğinin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun tebliğe ilişkin usûlüne aykırı olduğu buna göre davacının ıttıla tarihi itibariyle tarhiyatın ve özel usulsüzlük cezasının zamanaşımına uğramış olduğu gerekçesiyle vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin bilinen en son adresine tebliğ denenmeksizin kanuni temsilcinin ikamet adresinde tebliğinin usule aykırı olduğu, davalı idarece de başka bir şekilde 31/12/2015 tarihine kadar dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ortaya konulamadığından zamanaşımı süresi içerisinde tebliğ edilmeyen dava konusu katma değer vergisi tarhiyatı ile özel usulsüzlük cezasının zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.